Jak prawidłowo układa się płyty amortyzujące?

Sposób układania płyt amortyzujących dostosowuje się do konkretnego zastosowania, uwzględniając podłoże, system łączenia, strefę upadku, wysokość upadku i odwodnienie. Dotyczy to zarówno zewnętrznych nawierzchni amortyzujących w ogrodzie, jak i publicznych placów zabaw.

Pod urządzeniami zabawowymi potwierdzona w badaniach krytyczna wysokość upadku wybranego produktu i całego układu musi być co najmniej równa wysokości swobodnego upadku z urządzenia. Wymagany rozmiar nawierzchni amortyzującej zależy od danego urządzenia zabawowego. Maty amortyzujące i płyty amortyzujące można układać bezpośrednio na betonie lub asfalcie. Woda opadowa przenika przez przepuszczalną dla wody nawierzchnię do warstwy konstrukcyjnej, a następnie spływa po jej spadku do swobodnej krawędzi albo odpływu.

Na trawie lub gruncie bezpośrednie układanie nie jest zasadne, podobnie jak zastosowanie luźnej warstwy piasku, grysu lub żwiru jako podłoża. Taka warstwa z czasem się przemieszcza. Po usunięciu darni na cienkiej podsypce z grysu układa się plastikowe panele o strukturze plastra miodu, które wypełnia się grysem do górnej krawędzi. Na nich układa się maty amortyzujące lub płyty amortyzujące. Woda opadowa przenika przez cały układ i może wsiąkać w grunt. Przy większych obciążeniach albo niekorzystnych warunkach gruntowych pod podsypką z grysu potrzebna jest dodatkowo podbudowa z zagęszczonego materiału mrozoochronnego, dobrana przez fachowca.

Dalsze układanie na tak przygotowanej podbudowie zależy od systemu łączenia. W matach amortyzujących z zazębieniem typu puzzle elementy łączące jednej maty wciska się od góry w odpowiednie elementy ułożonej już maty sąsiedniej. Powstałe w ten sposób stabilne połączenie z reguły nie wymaga ani klejenia do podłoża, ani obrzeża. Płyty amortyzujące z łącznikami układa się w układzie mijankowym; wymagają one obrzeża zapobiegającego przesuwaniu się płyt na boki. Na związanej warstwie konstrukcyjnej, zależnie od sytuacji montażowej, zamiast obrzeża można przewidzieć klejenie.

Podczas układania płyty amortyzujące powinny mieć równomierną temperaturę nie wyższą niż około 17 °C i nie mogą być nagrzane przez bezpośrednie nasłonecznienie. Dopasowanie płyt ułatwia młotek gumowy, a ich cięcie — pilarka tarczowa. Jeżeli nawierzchnia amortyzująca kończy się w obrębie utwardzonej powierzchni, trwale zamocowany element najazdowy zapobiega powstaniu progu stwarzającego ryzyko potknięcia.