Jaka jest optymalna strategia układania?
Układanie płyt tarasowych z granulatu gumowego najczęściej rozpoczyna się od środka powierzchni. Płyty przy krawędziach docina się dopiero na końcu, dzięki czemu układ pełnych płyt można jeszcze zmieniać, dopasować wzór układania i szerokość pasów przy obrzeżach oraz ograniczyć niepotrzebne odpady, wąskie pasy i małe fragmenty narożne.
Na powierzchni prostokątnej środek wyznacza się za pomocą dwóch sznurków rozciągniętych po przekątnych między narożnikami. W punkcie ich przecięcia ustawia się pierwszą płytę, a następnie układa pełne płyty do przodu, do tyłu, w prawo i w lewo, aż powstanie krzyż. Taki układ pozwala ocenić położenie płyt w obrębie powierzchni oraz przewidywaną szerokość pasów przy krawędziach. W razie potrzeby krzyż można przesunąć lub ustawić ponownie, po czym obszary między jego ramionami wypełnia się pełnymi płytami. Docinanie płyt przy krawędziach następuje dopiero po ustaleniu ich ostatecznego położenia.
Układanie od narożnika sprawdza się przede wszystkim na małych i średnich powierzchniach prostokątnych, gdy ich wymiary pozwalają ułożyć płyty bez docinania, a granice są proste i biegną pod kątem prostym. Wybrany narożnik od początku wyznacza położenie wszystkich kolejnych płyt. Jeżeli jednak układ wymaga dopasowania do ścian, słupów lub innych elementów, cięcie jest potrzebne już na początku, a późniejsze korekty wiążą się z dodatkowym zużyciem materiału i nakładem pracy.
Punktem wyjścia może być również środek jednego boku, na przykład na powierzchniach o nieregularnym kształcie albo tam, gdzie ma przebiegać oś środkowa. Od środka boku układa się pełne płyty w prawo i w lewo wzdłuż boku, a potem w głąb powierzchni. Następnie wypełnia się obszary po obu stronach tej podstawowej konfiguracji. Ponieważ płyty przy krawędziach docina się na końcu, pozostaje możliwość dostosowania ich rozmieszczenia do geometrii powierzchni.
W sklepie WARCO planer układania umożliwia porównanie możliwych punktów wyjścia dla danego typu płyt i konkretnych wymiarów powierzchni. Wskazuje wariant zapewniający wyrównane szerokości pasów przy krawędziach oraz ilość potrzebnego materiału.