ALLESDICHT – Hydroizolacja w płynie AD "Czarny"

Wybór hydroizolacji w płynie lub membrany EPDM zależy od obciążenia wodą, rodzaju podłoża oraz kształtu i stopnia rozczłonkowania powierzchni. Oba rozwiązania sprawdziły się przy renowacji balkonów, tarasów, powierzchni dachowych i piwnic.

ALLESDICHT to gotowa do użycia masa hydroizolacyjna, nakładana bezpośrednio na przygotowane, nośne podłoże w kilku warstwach. Po wyschnięciu tworzy mostkującą rysy powłokę gumową, która bezszwowo uszczelnia połączenia, narożniki i przejścia bez stosowania elementów kształtowych.

Membrany EPDM są wielkoformatowymi pasami hydroizolacyjnymi z syntetycznego kauczuku, docinanymi do wymaganych wymiarów. W zależności od układu są układane luźno z obciążeniem, mocowane mechanicznie albo klejone. Jeden docięty arkusz może bezszwowo pokryć rozległe obszary, natomiast przy połączeniach i przejściach, zależnie od systemu, konieczne są starannie wykonane klejenia lub elementy kształtowe.

W przypadku małych i średnich powierzchni z licznymi połączeniami detalicznymi praktyczniejszym wyborem jest zazwyczaj hydroizolacja w płynie. Na dużych, słabo rozczłonkowanych powierzchniach dachowych praktyczniejsza jest zwykle membrana dachowa EPDM. Obie metody wymagają nośnego i czystego podłoża, a odpowiedni spadek ułatwia odpływ wody powierzchniowej.

Na tarasie hydroizolację w płynie ALLESDICHT nanosi się pod nawierzchnią bezpośrednio na nośne i czyste podłoże. Chroni ona trwale konstrukcję budynku znajdującą się poniżej przed wnikaniem wody, a odpowiedni spadek zapewnia jej odpływ.

Po przygotowaniu podłoża ALLESDICHT nanosi się bezpośrednio na beton, jastrych, stare płytki lub bitum. Mostkująca rysy gumowa membrana ALLESDICHT uszczelnia bezspoinowo także styki ze ścianą budynku i progiem drzwiowym oraz odpływy. W przypadku hydroizolacji z materiałów rolowych połączenia często stanowią słabe punkty.

ALLESDICHT nakłada się w co najmniej trzech warstwach. Zgodnie ze świadectwem badań grubość suchej warstwy musi wynosić co najmniej 3 mm, a przy większym obciążeniu wodą, na przykład wskutek okresowego zalegania wody — 4 mm. Elastyczna hydroizolacja mostkuje rysy w podłożu o szerokości do 0,5 mm.

Po całkowitym wyschnięciu na uszczelnionej powierzchni można bezpośrednio ułożyć płyty gumowe lub płytki jako nawierzchnię tarasu. Możliwe jest także bezpośrednie naniesienie kolejnej powłoki.

Hydroizolacja w płynie ALLESDICHT pozwala uszczelnić balkon z płytkami bez usuwania starych płytek; można ją stosować również na betonie i jastrychu. Podłoże musi być czyste, suche i nośne. Przed wykonaniem izolacji należy zapewnić właściwy spadek w kierunku odpływu, ponieważ hydroizolacja w płynie odwzorowuje istniejący kształt powierzchni i nie skoryguje niewystarczającego spadku.

Ze względu na eksponowane położenie i połączenie z budynkiem balkon jest szczególnie narażony na szkody spowodowane wilgocią. Ruchy elementów budowlanych wywołane temperaturą mogą powodować rysy w betonie oraz uszkodzenia połączeń ze ścianą, a przez nieszczelności może wnikać woda. Elastyczna powłoka gumowa ALLESDICHT podąża za ruchami podłoża i mostkuje rysy o szerokości do 0,5 mm. Przy ścianie budynku hydroizolację wyprowadza się bezspoinowo ku górze. Mocowania balustrady oraz odpływ włącza się w hydroizolację, a te przejścia dodatkowo stabilizuje wkładka z tkaniny.

Na wolnej krawędzi obrzeże z kapinosem zapewnia kontrolowany odpływ wody. ALLESDICHT nakłada się w kilku warstwach, a wymagana grubość suchej warstwy i wykonanie połączeń zależą od zaleceń wykonawczych dla danego układu balkonu.

Hydroizolacja w płynie ALLESDICHT pozwala uszczelnić dach płaski po nałożeniu co najmniej trzech warstw. Przy uszczelnieniu dachu płaskiego kluczowe jest uzyskanie bezspoinowej, trwale elastycznej powierzchni odpornej na stojącą wodę.

Woda opadowa na dachu płaskim nie odpływa tak swobodnie jak z dachu spadzistego; gromadzi się w zagłębieniach i przy połączeniach, gdzie najpierw mogą pojawić się nieszczelności. Przed uszczelnieniem dachu płaskiego podłoże musi być oczyszczone, suche i nośne; może to być beton, bitum, blacha lub tworzywo sztuczne. Płynne tworzywo ALLESDICHT nanosi się pędzlem lub wałkiem, a na dużych powierzchniach metodą natrysku bezpowietrznego Airless. Po wyschnięciu tworzy ono bezspoinową powłokę gumową, która mostkuje rysy, przejmuje ruchy podłoża i pozostaje szczelna również przy stojącej wodzie.

Wpusty dachowe, świetliki, zakończenia krawędzi dachu oraz przejścia rur i przewodów są szczególnie narażone na obciążenia i wymagają szczególnej uwagi; izolację w tych miejscach wzmacnia się przez zatopienie tkaniny zbrojącej. Przy naprawie pojedynczych uszkodzonych miejsc na istniejącym dachu płaskim często wystarcza miejscowe nałożenie hydroizolacji ALLESDICHT, bez konieczności całkowitego odtwarzania powłoki dachowej.

Hydroizolację piwnicy można wykonać także po wybudowaniu budynku, stosując hydroizolację w płynie ALLESDICHT od zewnątrz lub od wewnątrz; wybór rozwiązania zależy od obciążenia wodą i dostępu do ściany piwnicy. Hydroizolacja zewnętrzna jest bardziej niezawodna, ponieważ zatrzymuje wodę po stronie ściany narażonej na jej działanie. W tym celu należy odsłonić ścianę, oczyścić podłoże i przygotować je tak, aby było nośne, a następnie nanieść ALLESDICHT w kilku warstwach. Po wyschnięciu tworzy ona bezspoinową, mostkującą rysy powłokę gumową, która przylega do betonu, muru i bitumu oraz mostkuje drobne rysy osiadania.

W miejscu połączenia ściany z płytą fundamentową oraz przy przepustach w warstwę hydroizolacji należy wtopić tkaninę zbrojącą. Grubość suchej warstwy dobiera się do obciążenia wodą: przy wilgoci gruntowej wystarcza około 3 mm, natomiast przy wodzie spiętrzonej lub wywierającej ciśnienie wymagane jest około 4 mm.

Jeżeli strona zewnętrzna nie jest dostępna, na przykład z powodu przylegających elementów budynku albo chodników, można rozważyć hydroizolację wewnętrzną wykonywaną po stronie nienarażonej bezpośrednio na działanie wody. Jest ona przeznaczona przede wszystkim do ochrony przed wilgocią gruntową i wodą niewywierającą ciśnienia, o ile pozwalają na to podłoże i obciążenia. Przy wodzie wywierającej ciśnienie wymagania wobec hydroizolacji wewnętrznej są znacznie większe, dlatego przed wykonaniem trzeba sprawdzić, czy przyjęta koncepcja hydroizolacji odpowiada danemu przypadkowi obciążenia.

Po wykonaniu hydroizolacji powierzchnię można otynkować albo obłożyć. W obu wariantach kluczowe jest staranne przygotowanie podłoża: przed nałożeniem należy całkowicie usunąć luźne pozostałości tynku, wykwity i zabrudzenia.

Hydroizolację WARCO ALLESDICHT nakłada się przy suchej pogodzie. Temperatura powietrza i podłoża musi wynosić co najmniej 5 °C, a jej górna granica to 30 °C. W zakresie od 15 do 25 °C masa hydroizolacyjna rozprowadza się najbardziej równomiernie. Prac nie prowadzi się przy ryzyku mrozu, podczas deszczu ani opadów śniegu. Powierzchnia nie może być mokra od deszczu ani pokryta rosą lub skroploną wodą. Decydująca jest rzeczywista temperatura podłoża, ponieważ ciemne blachy i powierzchnie bitumiczne nagrzewają się na słońcu znacznie bardziej niż powietrze.

Zakres ten wynika ze sposobu powstawania gumowej powłoki podczas schnięcia. Woda odparowuje, a cząstki spoiwa łączą się, tworząc ciągłą, elastyczną powłokę. Niska temperatura i wysoka wilgotność powietrza spowalniają ten proces. Mróz może trwale uszkodzić warstwę, która nie wyschła jeszcze w całym przekroju. Na mocno nagrzanym podłożu przebieg jest odwrotny. Powierzchnia wysycha szybciej niż część warstwy położona głębiej, dlatego ciągła powłoka może utworzyć się przedwcześnie.

Dopóki świeżo nałożona warstwa pozostaje wilgotna, jest podatna na uszkodzenia. Rosa i wysoka wilgotność powietrza zakłócają tworzenie powłoki, a deszcz może dodatkowo powodować wymywanie świeżej powierzchni. Podczas nakładania i schnięcia na powierzchni nie może pojawiać się skroplona woda. Szczególne znaczenie ma nocne wychłodzenie. Gdy temperatura elementu budowlanego spada poniżej punktu rosy, wilgoć osadza się na świeżej warstwie. Niekorzystny jest także silny wiatr, ponieważ powierzchnia wysycha wtedy nierównomiernie, a na warstwie osiada pył.

Kolejną warstwę nakłada się dopiero po zakończeniu procesu tworzenia powłoki w warstwie poprzedniej, gdy przy dotknięciu nic już się od niej nie odrywa. Po 8 godzinach schnięcia powierzchnia jest odporna na deszcz, jednak przy chłodnej lub wilgotnej pogodzie potrzeba na to więcej czasu. W obrębie detali oraz przejść instalacyjnych konstrukcję należy przez co najmniej 48 godzin chronić przed wpływami zewnętrznymi. W chłodnej porze roku od wyschnięcia porannej rosy do pojawienia się wieczornej wilgoci często pozostaje bardzo mało czasu na wykonanie prac.

Hydroizolację ALLESDICHT nakłada się na przygotowane podłoże, w zależności od rodzaju powierzchni — pędzlem, szczotką, pacą albo metodą natrysku bezpowietrznego za pomocą urządzenia typu airless. Hydroizolacja w płynie jest gotowa do użycia i przed nakładaniem wymaga jedynie dokładnego wymieszania. ALLESDICHT przylega do niemal wszystkich typowych podłoży budowlanych, w tym do betonu, drewna, bitumu, płytek i metalu. Podłoże musi być nośne, czyste, suche oraz wolne od pyłu, oleju i tłuszczu; powierzchnie silnie chłonne należy wcześniej pokryć gruntem głęboko penetrującym.

Uszczelnienie powierzchni wykonuje się w dwóch lub trzech warstwach, przy czym kolejną nakłada się dopiero po całkowitym wyschnięciu poprzedniej. Grubość mokrej warstwy nie może przekraczać 1,5 mm, a gotowa powłoka gumowa powinna mieć grubość co najmniej 2 do 3 mm. W miejscach połączeń i przepustów należy dodatkowo zatopić tkaninę wzmacniającą. Po wyschnięciu powstaje elastyczna, wodoszczelna powłoka gumowa o rozciągliwości ponad 200 %, która przenosi ruchy podłoża.

Hydroizolację w płynie ALLESDICHT nakłada się na podłoże w dwóch, trzech lub większej liczbie etapów roboczych. Po całkowitym wyschnięciu powłoka gumowa musi mieć grubość co najmniej 2-3 mm.

Podczas schnięcia grubość warstwy zmniejsza się o około jedną trzecią, dlatego mokra warstwa o grubości 1,5 mm ma po wyschnięciu około 1 mm. Łączna grubość przy nakładaniu na mokro powinna więc wynosić około 3,0-4,5 mm. Każda mokra warstwa może mieć najwyżej 1,5 mm. Kolejną mokrą warstwę ALLESDICHT nakłada się zawsze na suchą warstwę poprzednią. Dokładna liczba etapów roboczych zależy od wymagań budowlanych, podłoża i warunków otoczenia. Połączenia i przejścia instalacyjne mogą wymagać dodatkowych warstw.

Zużycie hydroizolacji w płynie ALLESDICHT wynosi około 1,6 kg świeżej masy na m² na każdy milimetr suchej warstwy. Przy wymaganej minimalnej grubości 2 mm do uzyskania ciągłej powłoki potrzeba około 3,3 kg/m². Te wartości minimalne nie obowiązują jednak przy hydroizolacji budowli wykonywanej zgodnie z ogólnym świadectwem kontroli budowlanej.

Wydajność opakowań odnosi się do suchej warstwy o grubości 2 mm: wiadro 3 kg wystarcza na około 0,9 m², 11 kg na około 3,3 m², a 25 kg na około 7,6 m².

Przy hydroizolacji budowli zgodnej z ogólnym świadectwem kontroli budowlanej wymagana grubość suchej warstwy zależy od obciążenia elementu wodą. W zależności od tego obciążenia przewidziano co najmniej 3 mm albo co najmniej 4 mm. Dla warstwy o grubości 3 mm potrzeba około 4,8 kg/m², a dla warstwy o grubości 4 mm około 6,4 kg/m²; wiadro 25 kg wystarcza odpowiednio na około 5,2 m² lub około 3,9 m².

Taka hydroizolacja budowli mostkuje rysy do 0,5 mm. Przy obliczaniu ilości materiału należy rozróżnić grubość świeżo nałożonej masy i grubość gotowej suchej warstwy: masa zawiera wodę, która odparowuje podczas schnięcia, dlatego warstwa traci około jednej trzeciej grubości. Mokra warstwa o grubości 1,5 mm daje po wyschnięciu około 1 mm.

Podczas nakładania hydroizolacji jednorazowo można nanieść mokrą warstwę o grubości najwyżej 1,5 mm. Aby uzyskać 3 mm suchej warstwy, potrzebne są co najmniej trzy cykle robocze, a dla 4 mm — co najmniej cztery. Wartości zużycia dotyczą uszczelnienia powierzchni równych i zamkniętych; na chropowatych lub porowatych podłożach, w wyobleniach, przy połączeniach ze ścianą i przejściach rur oraz przy wkładkach z tkaniny dodatkowe warstwy nakłada się ręcznie. Zwiększa to zapotrzebowanie, które należy uwzględnić w obmiarze dodatkowo, poza powierzchnią podstawową.

Hydroizolacja w płynie wykonana z ALLESDICHT zachowuje szczelność i funkcjonalność przez wiele lat, jeśli została nałożona fachowo. Rzeczywista trwałość uszczelnienia powierzchni zależy od warunków panujących na miejscu: obciążeń mechanicznych, promieniowania UV, zmian temperatury oraz właściwości podłoża. O jej długotrwałym działaniu decyduje elastyczność powłoki gumowej.

Dzięki rozciągliwości ponad 200 % powłoka gumowa dostosowuje się do ruchów budynku i odkształceń termicznych, a także mostkuje drobne rysy w podłożu, w obrębie których sztywne hydroizolacje często tracą szczelność. Zachowuje szczelność również przy zalegającej wodzie. Warunkiem pełnej trwałości jest uzyskanie wymaganej grubości warstwy oraz fachowe przygotowanie podłoża.

Hydroizolację w płynie ALLESDICHT można po całkowitym wyschnięciu wszystkich warstw malować, tynkować lub przykryć jastrychem. Nakładanie hydroizolacji należy zaplanować tak, aby sposób wykonania ostatniej warstwy był dostosowany do przewidzianego rodzaju pokrycia. Pod tynk lub jastrych zaleca się przygotowanie chropowatej powierzchni o wyraźnej strukturze, ponieważ kolejna warstwa lepiej do niej przylega.

Gładka powierzchnia wystarczy do malowania. Czas schnięcia zależy od grubości warstwy, temperatury i wilgotności powietrza; w temperaturze pokojowej oraz przy normalnej wilgotności warstwa o grubości 1,5 mm jest zazwyczaj całkowicie sucha po 24 godzinach.

Nakładanie hydroizolacji w łazience jest bezpieczne dla zdrowia, ponieważ materiał nie zawiera rozpuszczalników i jest przeznaczony do pomieszczeń wewnętrznych. Można go rozcieńczać wodą; nie zawiera też składników szkodliwych dla zdrowia.

Głównym składnikiem jest drobno mielona guma związana dyspersją tworzywa sztucznego na bazie wody. Podczas nakładania hydroizolacji nie powstają szkodliwe opary, dlatego materiał można stosować do uszczelnienia powierzchni pod płytki w łazience. Po utwardzeniu powłoka gumowa jest chemicznie obojętna, nie uwalnia substancji do otoczenia i nadaje się do zastosowań w obszarach mieszkalnych oraz użytkowych.