Kratka stabilizująca grunt WG "Matowa czerń"

Podłoże pod płyty tarasowe powinno być równe, nośne i umożliwiać odprowadzanie wody. W przypadku tarasów wykonywanych na poziomie gruntu konstrukcję należy przygotować z uwzględnieniem oddziaływania mrozu, a sposób wykonania dobrać do rodzaju płyt oraz istniejącej powierzchni.

Przy tarasie na poziomie gruntu konstrukcja obejmuje nośne planum robót ziemnych oraz dostatecznie zagęszczoną warstwę mrozoochronną i podbudowę. Sztywne płyty z betonu lub kamienia naturalnego układa się zwykle na równomiernie wyrównanej podsypce z grysu. Ceramiczne płyty tarasowe, zależnie od systemu, mogą być układane na podsypce z grysu, na regulowanych wspornikach tarasowych albo w systemie związanym. Deski drewniane i WPC wymagają odpowiedniej konstrukcji nośnej.

Płyta tarasowa z granulatu gumowego związanego spoiwem poliuretanowym wymaga ciągłego podparcia i nie może być oparta punktowo na regulowanych wspornikach tarasowych. Na nieuszkodzonej nawierzchni betonowej, asfaltowej, z kostki betonowej lub kamienia naturalnego płyty z granulatu gumowego związanego spoiwem poliuretanowym można układać luzem, bez zaprawy cementowej. Istniejące podłoże powinno umożliwiać odprowadzanie wody dzięki spadkowi w kierunku odpływu lub powierzchni rozsączającej.

Na gruncie nieutwardzonym najpierw wykonuje się równe i nośne planum robót ziemnych. Ułożone na całej powierzchni kratki do stabilizacji żwiru mogą utworzyć stabilne, przepuszczalne dla wody podparcie, jeśli ich komory zostaną całkowicie wypełnione odpowiednim grysem. W zależności od właściwości gruntu i oddziaływania mrozu pod kratkami może być dodatkowo potrzebna zagęszczona warstwa mrozoochronna i podbudowa. Do takiego układu z kratkami do stabilizacji żwiru nie jest potrzebna płyta betonowa.

Płyty amortyzujące i gumowe płyty tarasowe na kratkach żwirowych zachowują stabilność lepiej i dłużej niż na luźnej warstwie grysu.

Komórki utrzymują ziarno na miejscu, zamykając je w poszczególnych polach. Dzięki temu nie przemieszcza się ono na boki pod obciążeniem ani nie zostaje wypłukane podczas intensywnych opadów. Nawierzchnia z płyt pozostaje przez lata stabilna i bezpieczna.

W luźnej warstwie grysu wszystkie ziarna mają zbliżoną wielkość. Brakuje w niej drobnych frakcji wypełniających wolne przestrzenie, dlatego nawet po zagęszczeniu warstwa pozostaje ruchoma. Pod sztywną płytą betonową ruchliwość warstwy nie ma znaczenia. Elastyczna płyta amortyzująca lub płyta tarasowa z granulatu gumowego nie rozkłada jednak obciążenia równomiernie na podłożu. Grys może z czasem zostać wypchnięty ku krawędziom płyt, a płyta gumowa traci wtedy podparcie pośrodku i zapada się w tym miejscu. Grys wyparty ze środka gromadzi się pod krawędziami, które unoszą się do góry. Ten rodzaj uszkodzenia określa się jako miskowanie.

Kratki żwirowe są w handlu nazywane również rusztami trawnikowymi, kratkami komórkowymi do żwiru lub kratkami komórkowymi z tworzywa. Po ułożeniu zmieniają luźną warstwę grysu w stabilną podbudowę. Komórki wypełnia się i wyrównuje materiał dokładnie do ich górnej krawędzi. Zamknięte w nich ziarno pozostaje na miejscu również pod obciążeniem i podczas opadów, a nawierzchnia z płyt jest stabilna i bezpieczna.

Wypełnione kratki przenoszą obciążenia do 400 t/m², przy zachowaniu przepuszczalności wodnej całej powierzchni. Przy podłożu przepuszczalnym dla wody spadek i odwodnienie są zazwyczaj zbędne.

Na nośnym podłożu, przy niewielkich obciążeniach, wystarczy zdjąć warstwę humusu i ułożyć kratki na cienkiej warstwie wyrównującej z grysu. Zakres wykopu jest mniejszy niż przy tradycyjnym układzie warstw. Podbudowa zasadnicza z kruszywa jest potrzebna dopiero przy podłożu o małej nośności, gdy konstrukcja ma być zabezpieczona przed mrozem albo gdy powierzchnia ma przenosić większe obciążenia. Za zastosowaniem kratek przemawia niewielki nakład pracy.

Kratki żwirowe układa się jako podbudowę na trzy sposoby: bezpośrednio na gruncie rodzimym, na podsypce z grysu wykonanej na planum robót ziemnych albo na podbudowie zasadniczej z kruszywa.

Do wypełnienia komórek stosuje się łamany, kanciasty grys. Grys wsypuje się do pełnej wysokości komórek i wyrównuje do poziomu górnej krawędzi kratek.

Na gruncie o wystarczającej nośności, przy niewielkim obciążeniu, kratki można układać bezpośrednio na gruncie rodzimym. Należy wcześniej usunąć warstwę humusu i starannie przygotować planum robót ziemnych. Kratki układa się bezpośrednio na gruncie, a szpilki gruntowe zagłębiają się w podłożu. Szpilki mają długość 4 cm.

Na planum robót ziemnych można wykonać cienką podsypkę z grysu, aby wyrównać nierówności. Szpilki gruntowe przechodzą przez grys i sięgają planum.

Przy podłożu o małej nośności, przy konstrukcji zabezpieczonej przed przemarzaniem lub przy dużym przewidywanym obciążeniu należy najpierw wykonać i zagęścić podbudowę zasadniczą z kruszywa. W zagęszczone kruszywo szpilki gruntowe nie mogą się zagłębić, dlatego na podbudowie układa się podsypkę z grysu, w której szpilki zanurzają się całkowicie. Warstwa ta musi mieć co najmniej 6 cm grubości, a kratki powinny przylegać do niej całą powierzchnią.

W handlu kratki stabilizujące żwir występują także pod nazwami odnoszącymi się do zastosowania na trawnikach oraz do konstrukcji z tworzywa sztucznego o strukturze plastra miodu. Kratki osadza się w cienkiej podsypce z grysu. Taka warstwa wyrównawcza ma około 2 do 5 cm grubości.