Czy płyty gumowe są antypoślizgowe w deszczu i na mokro?
Płyty z granulatu gumowego związanego spoiwem poliuretanowym są badane na odporność na poślizg i osiągają grupę R10 według PN-EN 16165. Pomiar wykonuje się na równi pochyłej, chodząc w obuwiu badawczym po powierzchni zwilżonej środkiem poślizgowym. Zależnie od serii średni kąt akceptacji wynosi od 12 do 17 stopni. Dla stanu suchego podana jest dodatkowo klasa DS według PN-EN 14041. Termin „odporność na poślizg” jest fachowo właściwy, gdyż żadna powierzchnia nie zapewnia przyczepności w każdych warunkach.
Przyczepność wynika z ziarnistej struktury o otwartych porach. Podeszwa układa się na ziarnach granulatu i odkształca pod naciskiem. Z tego odkształcenia pochodzi większa część tarcia. Ponieważ ugina się także płyta, rośnie powierzchnia kontaktu podeszwy z nawierzchnią.
Podczas deszczu znaczenie ma również przepuszczalność wody. Akredytowane laboratorium zmierzyło według PN-EN 12616 ponad 1 100 litrów na metr kwadratowy w ciągu godziny. Woda opadowa nie zalega więc na nawierzchni, lecz przenika przez płyty i odpływa kanałami drenażowymi na spodzie. Dopóki pory są drożne, między podeszwą a nawierzchnią nie powstaje ciągła warstwa wody.
Warstwy zalegające na powierzchni są czymś innym niż sama wilgoć. Mokre liście, śnieg, lód i cienki nalot glonów po łagodnej zimie oddzielają podeszwę od nawierzchni, więc struktura płyty przestaje zapewniać przyczepność. Usuwanie liści, regularne zamiatanie oraz szybkie usuwanie oleju i tłuszczu pomagają zachować przyczepność przez lata.