Czym różnią się widoczne łączenie typu puzzle, łączniki kołkowe i ukryte łączenie typu puzzle?
Trzy systemy służą do łączenia płyt z granulatu gumowego związanego spoiwem poliuretanowym. Są to widoczne łączenie typu puzzle, łączniki kołkowe i ukryte łączenie typu puzzle. Różnią się ukształtowaniem krawędzi płyt, rysunkiem spoin i możliwymi układami. Od systemu zależy też, czy powierzchnia z płyt wymaga przyklejenia lub stałego obrzeża.
W widocznym łączeniu typu puzzle krawędzie płyt są zazębione. Zależnie od serii zęby mają kształt jaskółczego ogona albo są zaokrąglone i na całej wysokości płyty wchodzą w krawędź sąsiedniej płyty. Zazębienie jest formowane podczas prasowania albo wycinane w zakładzie po kilku dniach sezonowania płyt. To, jak wyraźnie zarys zębów widać na powierzchni, zależy od wykonania krawędzi i kolorystyki. Jeżeli wszystkie cztery boki mają taki sam układ zębów, płyty można układać w dowolnym kierunku. Różne profile boków narzucają określony kierunek układania. Widoczne łączenie typu puzzle jest najstabilniejsze i utrzymuje powierzchnię z płyt bez obrzeża i bez przyklejania.
Płyty z łącznikami kołkowymi mają proste krawędzie. Cylindryczne kołki z tworzywa sztucznego wsuwa się w fabryczne otwory w bokach płyt. Płyty układa się rzędami, w układzie mijankowym z przesunięciem o połowę płyty. Każda płyta łączy się łącznie z czterema innymi, z dwiema w poprzednim i z dwiema w następnym rzędzie. Płyty w jednym rzędzie pozostają niepołączone. Poprzecznie do osi kołków łączniki ograniczają ruch, natomiast wzdłuż osi płyty mogą się przemieszczać. Powierzchnia wymaga więc przyklejenia albo stałego obrzeża działającego w kierunku osi kołków. Często taką funkcję może pełnić istniejąca attyka lub mur. Płyty może bocznie przytrzymywać także przylegający trawnik znajdujący się na tym samym poziomie.
W ukrytym łączeniu typu puzzle zazębienie znajduje się poza widoczną częścią krawędzi, we wręgu schodkowym od spodu płyty. Dwa boki mają wystający profil, a dwa przeciwległe pasujące wyprofilowanie, dlatego kierunek układania jest ustalony. Od góry zazębienie pozostaje niewidoczne, a spoiny biegną prosto. Płyty można układać w układzie prostym z fugami krzyżowymi, czyli w układzie szachownicowym, albo w układzie mijankowym z przesunięciem o jedną trzecią płyty. Ponieważ zazębienie leży we wręgu, spoina nie sięga do warstwy nośnej, a podłoże pozostaje całkowicie zakryte.