Czym różnią się widoczne łączenie typu puzzle, łączniki kołkowe i ukryte łączenie typu puzzle?
Widoczne łączenie typu puzzle, łączniki kołkowe i ukryte łączenie typu puzzle różnią się kształtem krawędzi, układem fug, możliwymi wzorami układania oraz koniecznością zastosowania obramowania nawierzchni z płyt. W płytach z granulatu gumowego stosuje się te trzy warianty systemu łączenia.
W widocznym łączeniu typu puzzle ząbkowana krawędź płyty zazębia się z płytą sąsiednią na całej wysokości. Zależnie od serii zęby mają kształt jaskółczego ogona albo są zaokrąglone; powstają podczas prasowania lub są wycinane w zakładzie w płycie po kilku dniach dojrzewania. Widoczność wzoru zębów na powierzchni zależy od wykonania krawędzi i kolorystyki. Gdy wszystkie cztery boki mają taki sam wzór, płyty można układać w każdym kierunku; gdy wzory boków się różnią, kierunek układania jest określony. To najstabilniejszy z trzech wariantów: stabilizuje nawierzchnię z płyt bez obramowania i bez klejenia.
Wariant z kołkami montażowymi ma proste krawędzie. Płyty łączą cylindryczne łączniki z tworzywa sztucznego w postaci kołków montażowych, wkładanych do wykonanych fabrycznie otworów w bokach płyt. Układanie odbywa się rzędami, w układzie mijankowym z przesunięciem o pół płyty. Każda płyta jest wtedy połączona z czterema sąsiednimi płytami: z dwiema w poprzednim rzędzie i dwiema w kolejnym, natomiast w obrębie jednego rzędu połączenia nie występują. Kołki ograniczają ruch poprzecznie do swojej osi, lecz wzdłuż niej płyty mogą się nadal przemieszczać. Dlatego nawierzchnia wymaga klejenia albo sztywnego obramowania działającego wzdłuż osi kołków; często jego funkcję może pełnić istniejąca attyka lub mur, a także przylegający na tym samym poziomie trawnik, który podtrzymuje płyty z boku.
W ukrytym łączeniu typu puzzle zazębienie znajduje się w schodkowym wrębie na spodzie płyty, poza widoczną częścią krawędzi. Dwa boki mają profil wystający, a elementy współpracujące znajdują się na dwóch bokach przeciwległych, co wyznacza kierunek układania. Od góry zazębienie pozostaje niewidoczne, a fugi biegną prosto. Płyty można układać w układzie prostym z fugami krzyżowymi w szachownicę albo z przesunięciem o jedną trzecią. Ponieważ zazębienie leży we wrębie, fuga nie sięga do podbudowy, która pozostaje całkowicie zakryta.