Dlaczego płyty gumowe na placu zabaw lub płyty tarasowe lepiej układa się na kratkach trawnikowych lub kratkach żwirowych niż na żwirze?
Za każdym razem, gdy płyty gumowe na placu zabaw lub płyty tarasowe mają być trwale ułożone na naturalnym lub nasypanym gruncie – na przykład na trawnikach, w parkach, na placach zabaw czy terenach jeździeckich – zastosowanie kratek trawnikowych lub kratek żwirowych wykonanych z tworzywa z recyklingu zapewnia najlepsze i jednocześnie najbardziej ekonomiczne podłoże.
Kratki trawnikowe lub kratki żwirowe jako warstwa nośna mają względem tradycyjnej podbudowy z żwiru (piasek lub drobne kamyki) wyłącznie zalety:
- W wielu przypadkach można zrezygnować z dodatkowej warstwy tłucznia.
- Nakład prac ziemnych jest znacznie mniejszy; wykonywany jest zdecydowanie mniejszy wykop.
- Zazwyczaj nie jest wymagana mechaniczna zagęszczenie.
- Z reguły nie są potrzebne ani spadki, ani system drenażowy, ponieważ cała warstwa nawierzchniowa przepuszcza wodę.
- Płyty gumowe na placu zabaw lub płyty tarasowe układają się znacznie lepiej, bez ryzyka zapadania się środka.
Przy każdym rodzaju nawierzchni, w tym przy płytach z granulu gumowego, warstwa nośna musi być tak wykonana, aby przez długi czas mogła utrzymać obciążenia wynikające z użytkowania, bez odkształceń czy osiadania. Oczywiste jest, że obciążenie tarasu jest mniejsze niż obciążenie podjazdu.
Oprócz przewidywanego obciążenia powierzchni, istotną rolę odgrywa również rodzaj i struktura gruntu. Przy mniej stabilnych gruntach (np. glebie nasypanej lub wiotkiej) konieczne jest wykonanie mocniejszej warstwy nośnej niż przy gruntach stabilnych z niską zawartością frakcji drobnych.
Prawidłowa budowa warstwy nośnej pod nawierzchnią opiera się zawsze na warunkach lokalnych. Przy zastosowaniu kratek trawnikowych lub żwirowych możliwe są trzy warianty układania:
A – Układanie bezpośrednio na przygotowanym gruncie:
Przy bardzo dobrych warunkach gruntowych i niskim obciążeniu wystarczy usunięcie wierzchniej warstwy gleby (4 cm przeznaczone na kratkę plus wysokość płyt gumowych), staranne wykonanie planu terenu, rozłożenie kratek trawnikowych lub żwirowych i dosypanie żwiru lub tłucznia do krawędzi. Następnie układa się płyty.
B – Układanie w łożu żwiru bez dodatkowej warstwy nośnej:
Przy dobrych warunkach gruntowych i przy obciążeniu powierzchni niskim do umiarkowanego najpierw usuwa się wierzchnią warstwę gleby: 2–5 cm na warstwę żwiru plus 4 cm na kratkę plus wysokość nawierzchni płyt. Następnie starannie wykonuje się plan terenu, warstwa żwiru jest zagęszczana i wyrównywana, a kratka układana jest w łożu żwiru i dosypywana do krawędzi (ale nie powyżej), zanim położy się płyty.
C – Układanie na warstwie tłucznia z dosypką żwiru:
Przy niekorzystnych warunkach gruntowych, konieczności zabezpieczenia przed mrozem lub wysokim obciążeniu (np. ruch pojazdów) należy najpierw wykonać tradycyjną, maszynowo zagęszczoną warstwę tłucznia. Po zagęszczeniu warstwa tłucznia wynosi od 10 do 40 cm, w zależności od warunków. Podczas wykopu należy uwzględnić następujące grubości warstw: 10–40 cm tłucznia, 3–5 cm żwiru, 4 cm przeznaczone na kratkę, a następnie nawierzchnię płyt.
Po wykonaniu wykopu przygotowuje się plan terenu, starannie układa się tłuczeń, który jest mechanicznie zagęszczany, a następnie wykonuje się warstwę żwiru o grubości 4–6 cm. Kratka jest układana w łożu żwiru i dosypywana do krawędzi, ale nie powyżej, zanim nastąpi ostateczna układanka płyt.
Główne zalety stosowania kratek trawnikowych lub żwirowych to:
- Stabilne i wytrzymałe podłoże zdolne utrzymać obciążenia do 400 t/m².
- Cała powierzchnia jest bardzo przepuszczalna dla wody.
- Żwir pozostaje stabilnie w kratkach i nie przemieszcza się ani nie unosi.
- Płyty gumowe na placu zabaw lub płyty tarasowe układają się równomiernie i stabilnie przez wiele lat, bez ryzyka powstawania zagłębień.