Jak zabezpieczyć podłoże pod ścianą wspinaczkową?
Podłoże pod ścianą wspinaczkową na placu zabaw zabezpiecza się zgodnie z wymaganiami PN-EN 1176. Jeżeli wysokość swobodnego upadku przekracza 60 cm, w całym obszarze upadku wymagana jest nawierzchnia amortyzująca, której krytyczna wysokość upadku, zbadana zgodnie z PN-EN 1177, jest co najmniej równa wysokości swobodnego upadku. PN-EN 1176 uwzględnia trawę i ziemię urodzajną do wysokości swobodnego upadku 100 cm, pod warunkiem że powierzchnia jest pielęgnowana, podatna na odkształcenie oraz pozbawiona kamieni, korzeni, fundamentów i innych twardych przedmiotów. Warunek ten nie jest spełniony przy zagęszczeniu, wysuszeniu lub zamarznięciu podłoża.
Przy większych wysokościach upadku stosuje się materiały sypkie albo płyty nawierzchni amortyzującej. Raport z badań określa krytyczną wysokość upadku dla konkretnego układu: rodzaju płyt, ich grubości i sposobu łączenia, a w systemach wielowarstwowych — dla całego układu warstw. Wartość tę ustala się w laboratorium na sztywnym podłożu. Dostępne są przebadane rozwiązania o krytycznej wysokości upadku do 300 cm, lecz samej przydatności nie można określić wyłącznie na podstawie grubości płyt. Jeżeli przebadana krytyczna wysokość upadku jest niewystarczająca, konieczny jest układ o wyższej potwierdzonej wartości, mniejsza wysokość swobodnego upadku albo inna konstrukcja urządzenia. Na miejscu należy wykonać układ zgodny z przebadanym rozwiązaniem.
Płyty nawierzchni amortyzującej układa się według wytycznych montażu na równym i nośnym podłożu. Pustki pod płytami, osiadanie oraz otwarte szczeliny pogarszają amortyzację uderzeń. Materiały sypkie układa się z wymaganą grubością warstwy i dodatkiem uwzględniającym przemieszczenie materiału. Przy podstawie ściany szybko powstają zagłębienia, dlatego należy regularnie kontrolować poziom i rozkład materiału oraz go uzupełniać. W obszarze upadku nie mogą znajdować się fundamenty, krawędzie ani inne twarde przedmioty.
Ściany wspinaczkowe użytkowane sportowo oraz ściany boulderowe należy rozpatrywać odrębnie, ponieważ zależnie od konstrukcji i sposobu użytkowania podlegają PN-EN 12572. Nawierzchnia zbadana zgodnie z PN-EN 1177 nie zastępuje w tym przypadku koncepcji asekuracji. Ściany wspinaczkowe wymagają, zależnie od konstrukcji, asekuracji linowej albo automatów asekuracyjnych, natomiast ściany boulderowe — układu materacy amortyzujących zaprojektowanego zgodnie z PN-EN 12572.