Jak zabezpieczyć podłoże pod konstrukcją wspinaczkową?

Nawierzchnia amortyzująca jest wymagana pod konstrukcją wspinaczkową, gdy swobodna wysokość upadku przekracza 60 cm. Wymóg ten wynika z PN-EN 1176, obowiązującej dla urządzeń placów zabaw w zakresie jej stosowania. Dla konstrukcji wspinaczkowych przeznaczonych wyłącznie do użytku domowego stosuje się natomiast PN-EN 71-8.

Maty amortyzujące z granulatu gumowego dobiera się tak, aby ich krytyczna wysokość upadku, określona zgodnie z PN-EN 1177, była co najmniej równa swobodnej wysokości upadku konstrukcji. Można również zastosować nawierzchnię amortyzującą z luźnych wypełnień, takich jak kora, zrębki drzewne, piasek lub żwir o uziarnieniu od 2 do 8 mm. Wykonuje się ją według PN-EN 1176 i regularnie uzupełnia do wymaganej grubości warstwy.

Nawierzchnia amortyzująca musi obejmować całą strefę upadku. Przy swobodnej wysokości upadku do 150 cm nawierzchnia amortyzująca powinna sięgać co najmniej 150 cm poza pionowy rzut podwyższonych części urządzenia. Powyżej 150 cm jej minimalny zasięg wynosi dwie trzecie swobodnej wysokości upadku plus 50 cm.

Podłoże przed ułożeniem nawierzchni amortyzującej należy wyrównać oraz zapewnić jego nośność. Trzeba usunąć kamienie, szkło, ostre krawędzie oraz twarde przedmioty.

Nawierzchnię amortyzującą należy regularnie kontrolować pod kątem uszkodzeń i poluzowanych połączeń, a przy wypełnieniach luźnych także pod kątem grubości warstwy. W razie potrzeby pojedyncze płyty amortyzujące można wymienić.