Które urządzenia placu zabaw wymagają nawierzchni amortyzującej?

Zgodnie z PN-EN 1176 nawierzchnię amortyzującą upadki stosuje się pod urządzeniami placu zabaw, których wysokość swobodnego upadku przekracza 60 cm. Przy urządzeniach o wymuszonym ruchu, takich jak huśtawki i zjeżdżalnie, nawierzchnię amortyzującą upadki układa się w całej strefie upadku, niezależnie od wysokości upadku. Także przy urządzeniach usytuowanych nisko nad podłożem nawierzchnia amortyzująca może być konieczna, ponieważ o jej zastosowaniu decydują łącznie wysokość upadku i rodzaj ruchu.

Wysokość swobodnego upadku to odległość od powierzchni, na której użytkownik ma oparcie zgodnie z przeznaczeniem urządzenia, do położonej niżej powierzchni uderzenia; nie może ona przekraczać 3 m. Takim oparciem jest powierzchnia podestu, siedzisko huśtawki oraz miejsce chwytu na drążku. Przy urządzeniach do wspinania przyjmuje się największą wysokość chwytu pomniejszoną o 1 m.

Krytyczną wysokość upadku nawierzchni wyznacza się w serii badań upadkowych według PN-EN 1177; musi ona być co najmniej równa wysokości swobodnego upadku z urządzenia. Trawnik i wierzchnia warstwa gruntu są dopuszczalne przy wysokości swobodnego upadku do 100 cm, pod warunkiem że nawierzchnia jest pielęgnowana, podatna na odkształcenia oraz wolna od kamieni, korzeni, fundamentów i innych twardych przedmiotów. Gdy grunt ulegnie zagęszczeniu, wyschnie lub zamarznie, warunki te przestają być spełnione. Dla urządzeń przeznaczonych wyłącznie do użytku domowego zamiast PN-EN 1176 obowiązuje PN-EN 71-8; nawierzchnia amortyzująca upadki jest wymagana także w ogrodzie przydomowym.