Mata puzzle na plac zabaw XT "Ciemnoszary granit"
- /
-
Gotowe do wysyłki
w ciągu ok. 3-4 tygodni – produkcja dopiero się rozpocznie - 416,58 zł / 5,03 Sztuka / m²
- (4,34 kg / Sztuka)
EAN: 4251469369313 | Artykuł nr: 6931
Mata puzzle na plac zabaw typu XT to nawierzchnia amortyzująca do placów zabaw i innych terenów zewnętrznych, na których kolorystyka i forma nawierzchni są częścią koncepcji projektowej. Tworzą ją płyty o dokładnych wymiarach i grubości 2,8 cm. Warstwa użytkowa jest wykonana z granulatu EPDM barwionego w masie. Między płytami pozostaje tylko wąska fuga, więc gotowa powierzchnia wygląda jak nawierzchnia wylewana. W połączeniu z płytami funkcyjnymi typu XX powstaje układ wielowarstwowy, którego wysokość dobiera się do wysokości swobodnego upadku z urządzeń zabawowych.
Jak swobodnie można kształtować nawierzchnię?
Płyty są precyzyjnie docinane na etapie produkcji. Dzięki temu nawierzchnia może mieć nie tylko proste krawędzie, lecz także łuki, koła i płynnie poprowadzone linie. W nawierzchni można wydzielić kolorowe strefy, na przykład ścieżkę, okrąg wokół urządzenia zabawowego albo pole w innym kolorze. Możliwe są również klasyczne powierzchnie prostokątne. Powierzchnie o prostych krawędziach projektuje się w planerze układania na stronie WARCO, a następnie przesyła do WARCO plik DXF. W przypadku łuków i zmian kolorów WARCO potrzebuje rysunku powierzchni. Za dopłatą WARCO dostarcza płyty docięte i gotowe do ułożenia.
Jak zbudowana jest nawierzchnia amortyzująca?
Wymagana wysokość układu na placu zabaw zależy od wysokości swobodnego upadku z urządzeń zabawowych. Mata puzzle na plac zabaw tworzy jego górną warstwę. Pod nią układa się jedną lub więcej warstw płyt funkcyjnych typu XX. Liczba tych warstw pozwala dostosować układ do wszystkich wysokości swobodnego upadku typowych dla placów zabaw.
Co wyróżnia płyty gumowe na plac zabaw?
Płyty składają się z dwóch warstw, z których każda pełni inną funkcję. Warstwa użytkowa powstaje z nowo wyprodukowanego granulatu EPDM barwionego w masie. Dzięki temu płyty zachowują kolor także wtedy, gdy ich powierzchnia stopniowo się zużywa. Powierzchnia zapewnia dobrą przyczepność i zachowuje właściwości antypoślizgowe także po przelotnym deszczu. Dolna warstwa jest wykonana z granulatu ELT, czyli granulatu gumowego z recyklingu opon. Ma niewielką gęstość, dlatego tłumi uderzenia. Płyty ważą około 22 kg na metr kwadratowy. Bezpośrednio po rozpakowaniu czasem pachną gumą. Na zewnątrz ten zapach szybko znika.
Dlaczego wybrać płyty zamiast nawierzchni wylewanej?
Mata puzzle na plac zabaw łączy możliwości projektowe bezspoinowej nawierzchni amortyzującej wylewanej na miejscu z korzyściami ekonomicznymi nawierzchni z płyt. Układ wielowarstwowy jest trwalszy i tańszy niż jedna gruba płyta, a z upływem czasu lepiej zachowuje swoje właściwości. Zoptymalizowane połączenie typu puzzle sprawia, że płyty trwale i ściśle przylegają do siebie. Dzięki temu fuga pozostaje wąska, a powierzchnia nawet po latach wygląda jak jednolita nawierzchnia wylewana. Gdy mocno użytkowany fragment się zużyje, na przykład pod huśtawką, wymienia się tylko płyty z górnej warstwy. Płyty funkcyjne typu XX znajdujące się pod nimi pozostają na miejscu. To najbardziej ekonomiczny sposób utrzymania nawierzchni amortyzującej przez wiele lat.
Jak układać i pielęgnować nawierzchnię?
Płyty układa się bez kleju i bez przykręcania. Podłoże musi być trwale nośne, stabilne i w miarę równe. Na betonie, asfalcie lub istniejącej nawierzchni z kostki nie potrzebują dodatkowej podbudowy. Na gruncie rodzimym konieczna jest podbudowa, na przykład z kratek stabilizujących żwir wypełnionych grysem. Do samodzielnego docinania płyt przy krawędziach używa się wyrzynarki albo pilarki tarczowej. Deszcz przenika przez płyty, a na szczelnym podłożu woda spływa po ich spodniej stronie zgodnie ze spadkiem. Dzięki temu nie tworzą się kałuże. Mróz nie szkodzi płytom. Liście i piasek usuwa się miotłą albo wężem ogrodowym.
Rabat
Najważniejsze cechy produktu
Charakterystyka
Szczegóły produktu – materiał i struktura
Wartości odniesienia
Kalibrowane połączenie typu puzzle bez fazy powstaje przez cięcie każdej płyty z większego półfabrykatu na dokładny wymiar. Półfabrykat dojrzewa przez kilka dni przed cięciem.
Określenie bez fazy oznacza, że krawędzie płyty nie są ukosowane, lecz pionowe. Gotowa płyta ma minimalną tolerancję wysokości. W typowym procesie prasowania płyta gumowa otrzymuje ukosowaną krawędź, przez co każda spoina jest widoczna na nawierzchni jako ciemna linia.
Pionowe krawędzie oraz minimalna tolerancja wysokości sprawiają, że płyty przylegają do siebie precyzyjnie. Między nimi pozostaje jedynie szczelina włosowa, widoczna w ułożonej nawierzchni dopiero z bliska, dlatego wykładzina podłogowa wygląda niemal bezspoinowo.
Układ wielowarstwowy z płyt gumowych dobiera się do sposobu użytkowania nawierzchni, uwzględniając wymaganą nośność, amortyzację i całkowitą grubość układu. Płyta wierzchnia serii XT stanowi widoczną część nawierzchni i decyduje o odporności całego układu na ścieranie. Pod nią układa się jedną lub kilka płyt funkcyjnych typu XX.
Zarówno płyty wierzchnie XT, jak i płyty funkcyjne XX są wykonane z granulatu gumowego wiązanego poliuretanem. Płyty obu typów są dostępne w różnych grubościach i gęstościach. Dobierając i łącząc płyty, można dostosować całkowitą grubość układu, nośność i amortyzację do danego zastosowania. Układy o tej samej grubości mogą się różnić stopniem amortyzacji.
Na placach zabaw układ dobrany pod kątem amortyzacji uderzeń pozwala uzyskać większą krytyczną wysokość upadku, a podczas treningu z ciężarami pochłania część energii uderzenia. W pomieszczeniach poprawia izolacyjność od dźwięków uderzeniowych i ogranicza przenoszenie dźwięków przez konstrukcję. Pod maszynami i innymi urządzeniami, a także w strefach wrażliwych na drgania lepiej je tłumi.
Klasa tłumienia płyt gumowych określa, w jakim stopniu płyty tłumią drgania i uderzenia, a w jakim przenoszą obciążenia. Płyty klasy 1 mają największą nośność, płyty klasy 3 tłumią najsilniej, a klasa 2 pod oboma względami plasuje się pośrodku. Im silniejsze tłumienie, tym bardziej płyty gumowe uginają się pod obciążeniem.
Płyty klasy 1 mają najwyższą nośność i najsłabsze tłumienie, dlatego pod obciążeniem uginają się najmniej. Przenoszą duże obciążenia punktowe i tłumią drgania; są przeznaczone wyłącznie do wnętrz.
Płyty klasy 2 łączą średnią nośność ze średnim tłumieniem i wyważoną sprężystością wyczuwalną przy chodzeniu. Można je stosować wewnątrz i na zewnątrz, zwykle pod nawierzchniami tarasów i balkonów, pod płytami chodnikowymi oraz w strefach wejściowych.
Płyty klasy 3 mają najniższą nośność i najsilniejsze tłumienie, pod obciążeniem uginają się najbardziej i pochłaniają najwięcej energii uderzenia. Stosuje się je tam, gdzie nawierzchnia ma być sprężysta i tłumić dźwięki, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Wszystkie trzy klasy są dostępne w formatach 52 × 52 cm i 104 × 104 cm oraz w grubościach 1,8 cm i 2,8 cm.
Płyty gumowe różnych rodzajów można układać jedna na drugiej, tworząc układ warstwowy. Jego podstawą są płyty funkcyjne typu XX, dostępne w trzech klasach amortyzacji. Pod płytą nawierzchniową można ułożyć dowolną liczbę tych płyt w dowolnej kolejności. Poszczególne płyty funkcyjne mogą różnić się klasą amortyzacji, gęstością i grubością. Widoczną warstwę wierzchnią tworzy płyta nawierzchniowa typu XT lub płyta nawierzchniowa innego typu. Może ona różnić się od płyt funkcyjnych zarówno gęstością, jak i elastycznością.
Kolejność warstw zależy od przeznaczenia nawierzchni i oczekiwanego efektu. Dobór rodzaju i układu poszczególnych warstw pozwala uzyskać odpowiednie połączenie amortyzacji uderzeń, nośności i rozkładu obciążeń punktowych. Dlatego dwa układy warstw o tej samej łącznej grubości mogą różnić się nośnością, elastycznością i amortyzacją.
Płyty w kolejnych warstwach układa się z przesunięciem spoin, tak aby żadna spoina nie wypadała bezpośrednio nad spoiną w warstwie niższej. W układzie wielowarstwowym płyty każdej kolejnej warstwy są przesunięte względem płyt warstwy poprzedniej, a spoiny warstwy dolnej wypadają pod płytami warstwy górnej, nie na ich styku.
Dzięki temu spoiny nie tworzą ciągłych linii i łatwiej uzyskać równą nawierzchnię. W przypadku nawierzchni układanych na zewnątrz przesunięcie spoin ma jeszcze jedno znaczenie: przerywa ciąg spoin, przez które roślinność mogłaby przerastać z podłoża przez warstwy płyt.
Płyty z granulatu gumowego układa się warstwowo bez użycia kleju. Poszczególne warstwy układa się luźno jedna na drugiej, bez mocowania.
Taki sposób montażu wynika z właściwości materiału. Granulat gumowy związany poliuretanem reaguje na zmiany temperatury i wilgotności: pod wpływem ciepła rozszerza się, a pod wpływem chłodu kurczy. Ponieważ warstwy nie są ze sobą sklejone, każda z nich może niezależnie reagować na te zmiany.
Zazębiające się płyty gumowe w warstwie wierzchniej oraz ciężar własny całego układu zapewniają mu stabilność. Podczas późniejszych prac przy nawierzchni można rozebrać układ warstwa po warstwie, sprawdzić poszczególne warstwy i w razie potrzeby je wymienić.
PN-EN 1177 obejmuje dwa rodzaje badań nawierzchni amortyzującej, laboratoryjne oraz prowadzone na miejscu. Badanie laboratoryjne służy do wyznaczenia krytycznej wysokości upadku, natomiast próba terenowa sprawdza w wybranych punktach, czy ułożona już nawierzchnia pokrywa swobodną wysokość upadku danego urządzenia zabawowego.
Badanie laboratoryjne prowadzi się na próbkach o łącznej powierzchni co najmniej jednego metra kwadratowego, ułożonych na równym, sztywnym podłożu betonowym. Materiały sypkie, takie jak piasek amortyzujący, żwir amortyzujący lub zrębki drewniane, układa się w przewidzianej grubości warstwy, a płyty amortyzujące tak, aby objąć badaniem także ich połączenia. Na nawierzchnię spada z różnych wysokości półkulista głowica badawcza o masie 4,6 kg i średnicy około 16 cm, wyposażona w czujnik przyspieszenia. Dla płyt wykonuje się co najmniej dziewięć prób spadku z co najmniej czterech wysokości, w odrębnych miejscach oddalonych o 25 cm. Dla materiałów sypkich na każdej wysokości wykonuje się trzy uderzenia w to samo miejsce. Badanie odbywa się w temperaturze 23 °C, przy dopuszczalnym odchyleniu do pięciu stopni.
Ocena laboratoryjna opiera się na wartości HIC jako kryterium urazu głowy oraz maksymalnym przyspieszeniu gmax. Krytyczna wysokość upadku to wysokość, przy której zostaje osiągnięta wartość HIC 1000 albo gmax 200 g, przy czym decyduje niższa z tych wartości, wyznaczona przez interpolację wyników pomiarów. Sprawozdanie z badań podaje krytyczną wysokość upadku w metrach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku oraz niepewność pomiaru laboratorium badawczego. Wynik dotyczy wyłącznie przebadanego układu, czyli typu płyt, ich grubości i połączenia, a w systemach wielowarstwowych całej kolejności warstw. Podłożem badawczym jest sztywna podstawa laboratoryjna, nie zaś podłoże wykonane na obiekcie.
Próba na miejscu ocenia stan nawierzchni amortyzującej w konkretnych punktach użytkowanej powierzchni. Wysokość upadku w badaniu musi być co najmniej równa swobodnej wysokości upadku urządzenia zabawowego określonej według PN-EN 1176. Pomiary wykonuje się w miejscach najmniej korzystnych, na przykład tam, gdzie nawierzchnia jest zużyta albo grubość warstwy jest najmniejsza, oraz w innych miejscach reprezentatywnych. Liczba punktów pomiarowych zależy od wielkości strefy upadku, a norma określa ich liczbę minimalną. Procedura terenowa odnosi się wyłącznie do zbadanych punktów i nie wyznacza krytycznej wysokości upadku.
Wymagana grubość mat amortyzujących i płyt amortyzujących zależy od ich potwierdzonej w badaniach krytycznej wysokości upadku, która musi być co najmniej równa wysokości swobodnego upadku z urządzenia zabawowego. Im większa jest możliwa wysokość upadku, tym większa powinna być grubość maty lub płyty amortyzującej.
Samej wysokości upadku nie można określić wyłącznie na podstawie grubości. Na amortyzację uderzeń wpływają również budowa produktu, gęstość i elastyczność.
Orientacyjnie przyjmuje się: do 100 cm wysokości swobodnego upadku — 3 cm grubości; do 150 cm — 5 cm; do 200 cm — 7 cm; do 300 cm — 10 cm.
Decydująca jest zawsze krytyczna wysokość upadku danego produktu, wskazana w raporcie z badań zgodnie z PN-EN 1177.
Maty i płyty amortyzujące można stosować do krytycznej wysokości upadku wskazanej w raporcie z badań zgodnie z PN-EN 1177. Krytyczna wysokość upadku to najmniejsza wysokość, przy której wartość HIC osiąga 1000 lub przyspieszenie gmax osiąga 200 g. W zależności od wykonania wynosi ona około 100 do 300 cm.
- do 100 cm: na przykład niskie domki zabaw i urządzenia do balansowania
- do 150 cm: na przykład niskie elementy wspinaczkowe
- do 200 cm: na przykład sieci wspinaczkowe, konstrukcje wspinaczkowe i urządzenia wielofunkcyjne
- do 300 cm: na przykład wysokie wieże wspinaczkowe i duże zestawy zabawowe
Podane przykłady urządzeń mają wyłącznie charakter orientacyjny. Decydująca jest wysokość swobodnego upadku konkretnego urządzenia zabawowego zgodnie z PN-EN 1176. Wskazana krytyczna wysokość upadku musi być co najmniej równa tej wysokości swobodnego upadku.
Nawierzchnia amortyzująca jest wymagana pod konstrukcją wspinaczkową, gdy swobodna wysokość upadku przekracza 60 cm. Wymóg ten wynika z PN-EN 1176, obowiązującej dla urządzeń placów zabaw w zakresie jej stosowania. Dla konstrukcji wspinaczkowych przeznaczonych wyłącznie do użytku domowego stosuje się natomiast PN-EN 71-8.
Maty amortyzujące z granulatu gumowego dobiera się tak, aby ich krytyczna wysokość upadku, określona zgodnie z PN-EN 1177, była co najmniej równa swobodnej wysokości upadku konstrukcji. Można również zastosować nawierzchnię amortyzującą z luźnych wypełnień, takich jak kora, zrębki drzewne, piasek lub żwir o uziarnieniu od 2 do 8 mm. Wykonuje się ją według PN-EN 1176 i regularnie uzupełnia do wymaganej grubości warstwy.
Nawierzchnia amortyzująca musi obejmować całą strefę upadku. Przy swobodnej wysokości upadku do 150 cm nawierzchnia amortyzująca powinna sięgać co najmniej 150 cm poza pionowy rzut podwyższonych części urządzenia. Powyżej 150 cm jej minimalny zasięg wynosi dwie trzecie swobodnej wysokości upadku plus 50 cm.
Podłoże przed ułożeniem nawierzchni amortyzującej należy wyrównać oraz zapewnić jego nośność. Trzeba usunąć kamienie, szkło, ostre krawędzie oraz twarde przedmioty.
Nawierzchnię amortyzującą należy regularnie kontrolować pod kątem uszkodzeń i poluzowanych połączeń, a przy wypełnieniach luźnych także pod kątem grubości warstwy. W razie potrzeby pojedyncze płyty amortyzujące można wymienić.
Jako nawierzchnia amortyzująca do wnętrz nadają się płyty amortyzujące z granulatu gumowego ze spoiwem poliuretanowym, te same, które na zewnątrz układa się pod urządzeniami zabawowymi. Odpowiednia grubość zależy od tego, z jakiej wysokości dziecko może spaść z urządzenia. Ta wysokość swobodnego upadku według PN-EN 1176 nie może być większa niż krytyczna wysokość upadku, do której płytę zbadano według PN-EN 1177.
Pod drabinkami do wspinania lub przyrządami do zwisów w sali ruchowej wysokość swobodnego upadku wynosi około 2,80 m i do tego nadaje się płyta amortyzująca o grubości 11 cm, badana do 300 cm. Do niskich urządzeń w pokoju zabaw w piwnicy domu wystarczą cieńsze płyty od 3 cm.
Zgodnie z PN-EN 1176 nawierzchnię amortyzującą upadki stosuje się pod urządzeniami placu zabaw, których wysokość swobodnego upadku przekracza 60 cm. Przy urządzeniach o wymuszonym ruchu, takich jak huśtawki i zjeżdżalnie, nawierzchnię amortyzującą upadki układa się w całej strefie upadku, niezależnie od wysokości upadku. Także przy urządzeniach usytuowanych nisko nad podłożem nawierzchnia amortyzująca może być konieczna, ponieważ o jej zastosowaniu decydują łącznie wysokość upadku i rodzaj ruchu.
Wysokość swobodnego upadku to odległość od powierzchni, na której użytkownik ma oparcie zgodnie z przeznaczeniem urządzenia, do położonej niżej powierzchni uderzenia; nie może ona przekraczać 3 m. Takim oparciem jest powierzchnia podestu, siedzisko huśtawki oraz miejsce chwytu na drążku. Przy urządzeniach do wspinania przyjmuje się największą wysokość chwytu pomniejszoną o 1 m.
Krytyczną wysokość upadku nawierzchni wyznacza się w serii badań upadkowych według PN-EN 1177; musi ona być co najmniej równa wysokości swobodnego upadku z urządzenia. Trawnik i wierzchnia warstwa gruntu są dopuszczalne przy wysokości swobodnego upadku do 100 cm, pod warunkiem że nawierzchnia jest pielęgnowana, podatna na odkształcenia oraz wolna od kamieni, korzeni, fundamentów i innych twardych przedmiotów. Gdy grunt ulegnie zagęszczeniu, wyschnie lub zamarznie, warunki te przestają być spełnione. Dla urządzeń przeznaczonych wyłącznie do użytku domowego zamiast PN-EN 1176 obowiązuje PN-EN 71-8; nawierzchnia amortyzująca upadki jest wymagana także w ogrodzie przydomowym.
Dobre wzornictwo bez trudu.