Jak przebiegają badania laboratoryjne i terenowe według PN-EN 1177?
PN-EN 1177 obejmuje dwa rodzaje badań nawierzchni amortyzującej, laboratoryjne oraz prowadzone na miejscu. Badanie laboratoryjne służy do wyznaczenia krytycznej wysokości upadku, natomiast próba terenowa sprawdza w wybranych punktach, czy ułożona już nawierzchnia pokrywa swobodną wysokość upadku danego urządzenia zabawowego.
Badanie laboratoryjne prowadzi się na próbkach o łącznej powierzchni co najmniej jednego metra kwadratowego, ułożonych na równym, sztywnym podłożu betonowym. Materiały sypkie, takie jak piasek amortyzujący, żwir amortyzujący lub zrębki drewniane, układa się w przewidzianej grubości warstwy, a płyty amortyzujące tak, aby objąć badaniem także ich połączenia. Na nawierzchnię spada z różnych wysokości półkulista głowica badawcza o masie 4,6 kg i średnicy około 16 cm, wyposażona w czujnik przyspieszenia. Dla płyt wykonuje się co najmniej dziewięć prób spadku z co najmniej czterech wysokości, w odrębnych miejscach oddalonych o 25 cm. Dla materiałów sypkich na każdej wysokości wykonuje się trzy uderzenia w to samo miejsce. Badanie odbywa się w temperaturze 23 °C, przy dopuszczalnym odchyleniu do pięciu stopni.
Ocena laboratoryjna opiera się na wartości HIC jako kryterium urazu głowy oraz maksymalnym przyspieszeniu gmax. Krytyczna wysokość upadku to wysokość, przy której zostaje osiągnięta wartość HIC 1000 albo gmax 200 g, przy czym decyduje niższa z tych wartości, wyznaczona przez interpolację wyników pomiarów. Sprawozdanie z badań podaje krytyczną wysokość upadku w metrach z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku oraz niepewność pomiaru laboratorium badawczego. Wynik dotyczy wyłącznie przebadanego układu, czyli typu płyt, ich grubości i połączenia, a w systemach wielowarstwowych całej kolejności warstw. Podłożem badawczym jest sztywna podstawa laboratoryjna, nie zaś podłoże wykonane na obiekcie.
Próba na miejscu ocenia stan nawierzchni amortyzującej w konkretnych punktach użytkowanej powierzchni. Wysokość upadku w badaniu musi być co najmniej równa swobodnej wysokości upadku urządzenia zabawowego określonej według PN-EN 1176. Pomiary wykonuje się w miejscach najmniej korzystnych, na przykład tam, gdzie nawierzchnia jest zużyta albo grubość warstwy jest najmniejsza, oraz w innych miejscach reprezentatywnych. Liczba punktów pomiarowych zależy od wielkości strefy upadku, a norma określa ich liczbę minimalną. Procedura terenowa odnosi się wyłącznie do zbadanych punktów i nie wyznacza krytycznej wysokości upadku.