Jaka nawierzchnia z granulatu gumowego do fizjoterapii?

Nawierzchnia w gabinetach fizjoterapii powinna być równa, antypoślizgowa i łatwa do czyszczenia.

Jej twardość oraz elastyczność należy dobrać do sposobu użytkowania.

Płyty z granulatu gumowego wiązanego poliuretanem są szczególnie przydatne w wydzielonych strefach ćwiczeń siłowych, koordynacyjnych oraz ćwiczeń wykonywanych w parterze. Ich elastyczna struktura amortyzuje uderzenia i tłumi drgania.

Podczas ćwiczeń w pozycji stojącej oraz ćwiczeń wykonywanych w parterze płyty zapewniają bardziej podatne podłoże niż twarda nawierzchnia. Nawierzchnia nie może jednak odkształcać się w stopniu, który pogarsza stabilne oparcie podczas ćwiczeń chodu, równowagi i stabilizacji.

Jeżeli przemieszczane są wózki inwalidzkie, chodziki, leżanki terapeutyczne lub urządzenia treningowe, nawierzchnia powinna zachowywać wystarczającą stabilność pod naciskiem i umożliwiać ich łatwe przetaczanie.

Płyty należy układać stabilnie, bez miejsc stwarzających ryzyko potknięcia, a przejścia do sąsiednich nawierzchni wykonać bez uskoków.

O przydatności pod względem higienicznym decydują właściwości konkretnej powierzchni oraz informacje producenta. Nawierzchnia musi umożliwiać czyszczenie zgodne z planem higieny i być odporna na przewidziane do stosowania środki czyszczące oraz dezynfekcyjne.

W strefach o podwyższonych wymaganiach higienicznych szczelna nawierzchnia z ograniczoną liczbą spoin może być bardziej odpowiednia niż płyty z granulatu gumowego o otwartych porach. Płyty o otwartych porach są przeznaczone przede wszystkim do wyraźnie wydzielonych stref ruchu i treningu.