Fitness Active podłoga XT "Terakota"

Płytę gumową serii XT można układać bezpośrednio jako nawierzchnię lub na warstwie płyt funkcyjnych serii XX. W zależności od wykonania układ warstw jest jedno-, dwu- lub wielowarstwowy.

Płyta gumowa XT jest w całości wykonana z granulatu gumowego z recyklingu opon (ELT) albo ma korpus z tego granulatu i trwale z nim połączoną warstwę użytkową z barwionego granulatu EPDM. W krawędziach płyty wycięty jest przestrzenny system zazębień: podczas układania zęby jednej płyty wchodzą w odpowiadające im wycięcia płyty sąsiedniej i powstaje zwarta powierzchnia z połączonych płyt. Płyta gumowa XT ma grubość 1,8 lub 2,8 cm i jest dostępna w trzech wariantach gęstości, oznaczonych jako „elastyczny”, „standardowy” i „stabilny”.

Płyta funkcyjna XX również jest wykonana z granulatu gumowego z recyklingu opon (ELT). Ułożona pod płytą gumową XT rozkłada obciążenia punktowe, tłumi drgania i dźwięki uderzeniowe, poprawia amortyzację uderzeń i zwiększa wysokość zabudowy. Ma także grubość 1,8 lub 2,8 cm i jest oferowana w trzech klasach tłumienia. Płyty funkcyjne układa się na styk. W układzie wielowarstwowym płyty w kolejnych warstwach zaleca się układać z przesunięciem, tak aby styki w poszczególnych warstwach się nie pokrywały.

Płyta gumowa XT uzupełniona jedną lub kilkoma płytami funkcyjnymi tworzy układ typu sandwich. Grubość i gęstość płyty XT dobiera się do zastosowania; w układzie typu sandwich uwzględnia się również grubość i klasę tłumienia płyt funkcyjnych. W układzie wielowarstwowym można też łączyć płyty o różnej gęstości, aby dostosować właściwości całego układu warstwowego do zastosowania.

Układ wielowarstwowy z płyt gumowych dobiera się do sposobu użytkowania nawierzchni, uwzględniając wymaganą nośność, amortyzację i całkowitą grubość układu. Płyta wierzchnia serii XT stanowi widoczną część nawierzchni i decyduje o odporności całego układu na ścieranie. Pod nią układa się jedną lub kilka płyt funkcyjnych typu XX.

Zarówno płyty wierzchnie XT, jak i płyty funkcyjne XX są wykonane z granulatu gumowego wiązanego poliuretanem. Płyty obu typów są dostępne w różnych grubościach i gęstościach. Dobierając i łącząc płyty, można dostosować całkowitą grubość układu, nośność i amortyzację do danego zastosowania. Układy o tej samej grubości mogą się różnić stopniem amortyzacji.

Na placach zabaw układ dobrany pod kątem amortyzacji uderzeń pozwala uzyskać większą krytyczną wysokość upadku, a podczas treningu z ciężarami pochłania część energii uderzenia. W pomieszczeniach poprawia izolacyjność od dźwięków uderzeniowych i ogranicza przenoszenie dźwięków przez konstrukcję. Pod maszynami i innymi urządzeniami, a także w strefach wrażliwych na drgania lepiej je tłumi.

Klasa tłumienia płyt gumowych określa, w jakim stopniu płyty tłumią drgania i uderzenia, a w jakim przenoszą obciążenia. Płyty klasy 1 mają największą nośność, płyty klasy 3 tłumią najsilniej, a klasa 2 pod oboma względami plasuje się pośrodku. Im silniejsze tłumienie, tym bardziej płyty gumowe uginają się pod obciążeniem.

Płyty klasy 1 mają najwyższą nośność i najsłabsze tłumienie, dlatego pod obciążeniem uginają się najmniej. Przenoszą duże obciążenia punktowe i tłumią drgania; są przeznaczone wyłącznie do wnętrz.

Płyty klasy 2 łączą średnią nośność ze średnim tłumieniem i wyważoną sprężystością wyczuwalną przy chodzeniu. Można je stosować wewnątrz i na zewnątrz, zwykle pod nawierzchniami tarasów i balkonów, pod płytami chodnikowymi oraz w strefach wejściowych.

Płyty klasy 3 mają najniższą nośność i najsilniejsze tłumienie, pod obciążeniem uginają się najbardziej i pochłaniają najwięcej energii uderzenia. Stosuje się je tam, gdzie nawierzchnia ma być sprężysta i tłumić dźwięki, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz. Wszystkie trzy klasy są dostępne w formatach 52 × 52 cm i 104 × 104 cm oraz w grubościach 1,8 cm i 2,8 cm.

Płyty gumowe różnych rodzajów można układać jedna na drugiej, tworząc układ warstwowy. Jego podstawą są płyty funkcyjne typu XX, dostępne w trzech klasach amortyzacji. Pod płytą nawierzchniową można ułożyć dowolną liczbę tych płyt w dowolnej kolejności. Poszczególne płyty funkcyjne mogą różnić się klasą amortyzacji, gęstością i grubością. Widoczną warstwę wierzchnią tworzy płyta nawierzchniowa typu XT lub płyta nawierzchniowa innego typu. Może ona różnić się od płyt funkcyjnych zarówno gęstością, jak i elastycznością.

Kolejność warstw zależy od przeznaczenia nawierzchni i oczekiwanego efektu. Dobór rodzaju i układu poszczególnych warstw pozwala uzyskać odpowiednie połączenie amortyzacji uderzeń, nośności i rozkładu obciążeń punktowych. Dlatego dwa układy warstw o tej samej łącznej grubości mogą różnić się nośnością, elastycznością i amortyzacją.

Izolacyjność akustyczną od dźwięków uderzeniowych zwiększa elastyczna nawierzchnia z granulatu gumowego wiązanego PU, która ogranicza dźwięki uderzeniowe oraz wywołane przez nie dźwięki materiałowe. Nawierzchnia amortyzuje uderzenia i ogranicza ich przenoszenie na podłoże.

Podłoże lub strop zostają wprawione w drgania podczas chodzenia, skakania, przesuwania mebli albo odkładania ciężarów. Drgania wywołane uderzeniami rozchodzą się jako dźwięki materiałowe przez stałe elementy budynku, a w innych pomieszczeniach mogą być częściowo słyszalne jako dźwięki powietrzne. Dźwięki materiałowe mogą być powodowane również przez maszyny oraz instalacje trwale połączone z budynkiem. Mogą mieć inne źródła i drogi przenoszenia niż dźwięki uderzeniowe, dlatego sama nawierzchnia nie ograniczy ich w każdym przypadku.

Nawierzchnia z granulatu gumowego pod obciążeniem odkształca się elastycznie. Dzięki temu podłoże jest obciążane mniej gwałtownie, a szczytowa wartość siły jest niższa. Wewnętrzne tłumienie nawierzchni dodatkowo osłabia pozostałe drgania.

Płyty izolacji akustycznej ograniczają wzbudzanie podłoża przez kroki, skoki i uderzające przedmioty.

Przy większych wymaganiach systemy wielowarstwowe z warstwami funkcjonalnymi o różnej elastyczności mogą dodatkowo ograniczać przenoszenie uderzeń. Ich skuteczność zależy od cech poszczególnych warstw, występującego obciążenia oraz istniejącej konstrukcji podłogi lub stropu.

Nawierzchnie z granulatu gumowego sprawdzają się w strefach cardio, podczas zajęć grupowych, przy treningu na urządzeniach, treningu funkcjonalnym, Hyroxie, boksie, gimnastyce, treningu z wolnymi ciężarami oraz treningu siłowym. Dobór wymaga jednak dopasowania grubości płyt, elastyczności i amortyzacji do sposobu użytkowania.

Do cardio, zajęć grupowych i urządzeń treningowych ustawionych na stałe, przy typowym obciążeniu, nadają się płyty nawierzchniowe o grubości od 1 cm. Przy ćwiczeniach dynamicznych, większych obciążeniach lub wyższych wymaganiach dotyczących elastyczności i amortyzacji uderzeń stosuje się płyty o grubości od 2 cm.

W treningu funkcjonalnym i Hyroxie nawierzchnia jest obciążana podczas biegania, skoków, przemieszczania ciężarów oraz ćwiczeń z saniami. Przy skokach i intensywnym kontakcie z podłożem powinna amortyzować uderzenia, a jednocześnie zapewniać stabilną powierzchnię treningową. Przy ciągnięciu i pchaniu sań istotna jest powierzchnia twarda, odporna na ścieranie i wytrzymała.

Do boksu i gimnastyki dostępne są nawierzchnie, których elastyczność oraz amortyzacja są dopasowane do określonych ruchów. Pod urządzeniami do treningu siłowego ustawionymi na stałe najważniejsze są wytrzymałość na ściskanie, ograniczenie poślizgu i stabilne ustawienie urządzenia.

W strefach wolnych ciężarów potrzebne są grubsze płyty lub wielowarstwowe systemy nawierzchniowe. Ograniczają one skutki uderzenia odkładanych albo spadających ciężarów, rozkładają obciążenia, zmniejszają lokalne przeciążenia i przenoszenie drgań.

Systemy wielowarstwowe łączą różne właściwości w jednej nawierzchni. Gęsta warstwa wierzchnia tworzy twardą i odporną na ścieranie powierzchnię treningową, natomiast bardziej elastyczna warstwa amortyzująca pod nią poprawia tłumienie uderzeń i drgań. Gęstość, frakcję granulatu, stopień zagęszczenia i amortyzację dobiera się dla każdej warstwy zgodnie z jej zadaniem.

W porównywalnej konstrukcji grubsza płyta zapewnia większy zakres odkształcenia, a tym samym większą amortyzację uderzeń. Nie istnieje jedna nawierzchnia fitness odpowiednia do wszystkich zastosowań. Systemy jednowarstwowe i wielowarstwowe można dopasować do rodzaju treningu, urządzeń i ciężarów, możliwych wysokości upadku, intensywności użytkowania oraz warunków budowlanych.

Nawierzchnia sportowa do siłowni zewnętrznej wykonana z granulatu gumowego wiązanego PU jest antypoślizgowa, amortyzuje uderzenia, jest odporna na warunki atmosferyczne i na mróz.

Na zewnątrz stosuje się płyty fitness o otwartych porach, przepuszczalne dla wody. Woda opadowa przesiąka przez nie na całej powierzchni, a nawierzchnia umożliwia stabilne ustawienie stóp również wtedy, gdy jest mokra.

Grubość i budowę nawierzchni dobiera się do planowanych form treningu. Przy kalistenice, treningu z urządzeniami oraz treningu funkcjonalnym potrzebna jest równowaga między stabilnym podłożem a amortyzacją uderzeń. W wielu takich zastosowaniach można uwzględnić płyty o grubości około 3 cm. Na cechy nawierzchni wpływają również gęstość materiału i jej budowa.

W strefach z odważnikami kulowymi, sztangami oraz innymi dużymi ciężarami stosuje się płyty o większej grubości lub systemy wielowarstwowe.

Jeżeli przy urządzeniu treningowym wymagana jest nawierzchnia amortyzująca upadki, krytyczna wysokość upadku określona zgodnie z PN-EN 1177 musi być co najmniej równa wymaganej wysokości swobodnego upadku.

Domowa siłownia wymaga specjalnej nawierzchni fitness, przystosowanej do obciążeń punktowych i dynamicznych powodowanych przez urządzenia treningowe, wolne ciężary, skoki oraz inne ćwiczenia o dużej intensywności ruchu.

Przy takich obciążeniach nawierzchnia fitness z granulatu gumowego wiązanego PU ma właściwości antypoślizgowe, chroni podłoże, przejmuje część energii uderzenia oraz tłumi uderzenia i drgania. Dla uzyskania podstawowego tłumienia powinna mieć grubość co najmniej 10 mm.

Tłumienie należy dobierać do obciążeń: wraz ze wzrostem wagi urządzeń, obciążenia uderzeniowego i możliwej wysokości upadku ciężarów nawierzchnia fitness musi mieć wyższe parametry użytkowe. Skuteczności tłumienia nie można określić wyłącznie na podstawie grubości nawierzchni; decydują o niej parametry konkretnej nawierzchni fitness, takie jak redukcja siły i redukcja dźwięków uderzeniowych. Istotne znaczenie dla tych parametrów mają gęstość oraz frakcja granulatu.

Jeżeli hantle są zrzucane, konieczna jest nawierzchnia fitness dobrana do ich wagi i wysokości upadku. Budowlane maty ochronne oraz porównywalne rozwiązania zastępcze nie są projektowane do stosowania jako nawierzchnia fitness.

Płyty gumowe na zewnątrz należy regularnie oczyszczać z liści, ziemi i piasku. Luźne zabrudzenia można zamieść gumową miotłą lub spłukać wężem ogrodowym.

W przypadku płyt przepuszczalnych dla wody kurz i pyłki są w dużej mierze samoczynnie wypłukiwane przez deszcz. Regularna konserwacja zmniejsza nakład pracy potrzebny podczas gruntownego czyszczenia.

Do dokładnego czyszczenia na zewnątrz nadaje się myjka ciśnieniowa. Strumień wody usuwa zabrudzenia ze strukturyzowanej powierzchni, w tym uporczywe pozostałości, takie jak odchody psów lub resztki jedzenia.

Jeżeli sama czysta woda nie wystarcza, można zastosować neutralny środek czyszczący odpowiedni do gumy albo łagodny środek czyszczący o odczynie kwaśnym. Specjalny środek do czyszczenia gumy nie jest wymagany. Szczególnie odpowiedni jest biodegradowalny Sonett WC-Reiniger Minze o pH od 5 do 6.

Środek nanosi się równomiernie w postaci nierozcieńczonej lub lekko rozcieńczonej. Po pozostawieniu go na 10 do 15 minut należy rozprowadzić go szczotką, a następnie dokładnie spłukać powierzchnię czystą wodą.

Podczas szczotkowania należy stosować jedynie umiarkowany nacisk. Zbyt silny nacisk może spowodować odspajanie się ziaren granulatu od spoiwa.

Nie należy stosować silnie alkalicznych środków czyszczących, środków ściernych ani preparatów zawierających rozpuszczalniki. Nieodpowiednie środki czyszczące mogą uszkodzić powierzchnię płyt gumowych.

Sposób czyszczenia gumowych płyt w budynku dobiera się do miejsca użytkowania i struktury powierzchni.

W gospodarstwie domowym do regularnej pielęgnacji zazwyczaj wystarczają gumowa zmiotka, odkurzacz lub mop. Należy stosować środek czyszczący o odczynie obojętnym, przeznaczony do gumy. W przypadku osadów mineralnych można użyć łagodnego środka o kwaśnym odczynie.

Nawierzchni gumowych przepuszczalnych dla wody nie należy zalewać wodą, jeżeli podłoże nie ma odpowiedniego odwodnienia.

Na większych powierzchniach lub powierzchniach użytkowanych komercyjnie zaleca się szorowarkę ssącą ze szczotką walcową. Rodzaj włosia szczotki oraz nacisk urządzenia trzeba dobrać do nawierzchni.

W budynkach myjka ciśnieniowa może być stosowana wyłącznie w stajniach albo odpowiednio wyposażonych halach, pod warunkiem zapewnienia wystarczającego odwodnienia podłogowego. Umożliwia ona usunięcie także mocno przylegającego brudu ze struktury powierzchni płyt.

Pod stojalom za uteži so nosilne gumijaste plošče debeline vsaj 2 cm. Obremenitev prenese tudi dvoslojna sestava tal z nosilno osnovo iz funkcijske plošče razreda 1.

Talna obloga pod stojalom za uteži mora biti dovolj nosilna. Stojalo jo trajno obremenjuje le na nekaj stičnih mestih, zato gre za točkovno obremenitev. Pri odlaganju ali padcu uteži nastane tudi kratkotrajna udarna obremenitev na majhni površini. Sestava tal mora zato prenesti trajno obremenitev, ne da bi se preveč ugreznila, hkrati pa blažiti udarce ter zmanjševati prenos tresljajev in zvoka skozi konstrukcijo v podlago.

Pri enoslojni sestavi tal je potrebna nosilna gumijasta plošča debeline vsaj 2 cm. Takšna je na primer športna talna obloga Fitness Performance Impact debeline 3 cm. Gumijaste plošče debeline 1 ali 1,5 cm ne zadoščajo za trajno obremenitev stojala za uteži.

Pri večslojni sestavi tal imajo lahko posamezne plasti različne gostote in funkcije. Nosilno osnovo sestavlja funkcijska plošča razreda 1, ki se uporablja samo v notranjih prostorih. Zgornja plast nad nosilno osnovo je vidna. Lahko je obložna plošča ali trdna talna obloga za fitnes, kakršna je Fitness Performance Elite. Plasti lahko izberemo in kombiniramo tako, da nosilnost in dušenje ustrezata mestu in načinu uporabe.

Plošče razredov 2 in 3 so primerne za uporabo na prostem in za vgradnjo pod talno oblogo iz gumijastih plošč, plošče razreda 1 pa so namenjene le notranjim prostorom. Od razreda plošč sta odvisni nosilnost in sposobnost blaženja celotne talne konstrukcije.

Plošče razreda 2 združujejo nosilnost in prožnost pri hoji, zato se običajno polagajo pod obloge na terasah in balkonih, pod plošče na vrtnih poteh ter na vhodnih površinah. Plošče razreda 3 se uporabljajo tam, kjer je najpomembnejše blaženje udarcev, na primer pod oblogo na otroškem igrišču.

Plošče obeh razredov so izdelane iz gumijastega granulata, pridobljenega iz odpadnih pnevmatik (ELT). Odporne so proti zmrzali in prepuščajo vodo po vsej površini. Na spodnji strani imajo kvadratne podstavke, med katerimi potekajo široki, plitvi drenažni kanali. Po njih lahko deževnica odteka pod talno oblogo, tudi če podlaga ne prepušča vode, zato se ne zadržuje v talni konstrukciji.