Kratka stabilizująca grunt WG "Matowa zieleń"
-
Ten produkt jest obecnie niedostępny.
/ - 4,42 Sztuka / m²
- (1,00 kg / Sztuka)
EAN: 4251469336346 | Artykuł nr: 3634
Kratka stabilizująca grunt to wszechstronne i ekonomiczne rozwiązanie do wzmacniania nawierzchni zewnętrznych. Może być stosowana zarówno jako idealna podbudowa pod płyty gumowe, jak i jako niezależny system stabilizacji gruntu pod ścieżki, podjazdy czy miejsca postojowe – wszędzie tam, gdzie potrzebna jest trwała i przepuszczalna powierzchnia przy minimalnym nakładzie pracy.
W zależności od zastosowania i przewidywanego obciążenia, kratki można układać bezpośrednio na gruncie rodzimym, na warstwie kruszywa lub na podbudowie mrozoodpornej. Dalsze postępowanie zależy od przeznaczenia:
– Kratki można wypełnić substratem do połowy wysokości i obsiać trawą, uzyskując utwardzoną, ale zieloną powierzchnię.
– Wypełnione całkowicie grysem lub żwirem, nadają się na ścieżki, podjazdy i jako podbudowa pod płyty gumowe.
– Przysypane na ok. 2 cm ponad krawędź kratek żwirem dekoracyjnym, tworzą klasyczny, trwały podjazd lub taras żwirowy.
Montaż nie wymaga maszyn ani specjalistycznych narzędzi. W wielu przypadkach wystarczy usunąć wierzchnią warstwę ziemi, wypoziomować podłoże i ułożyć kratki w warstwie kruszywa. Pozwala to zminimalizować prace ziemne, zużycie materiału i czas instalacji – przy zachowaniu wysokiej trwałości i wytrzymałości.
WARCO poleca kratki stabilizujące grunt jako warstwę nośną na gruncie nie związanym – zwłaszcza tam, gdzie mają powstać ścieżki, tarasy, place zabaw czy podobne nawierzchnie na trawie lub podłożu naturalnym. Powierzchnia nie jest uszczelniona i umożliwia naturalne wsiąkanie wody opadowej w grunt.
Od spodu kratki wyposażone są w kolce o długości ok. 4 cm, które aktywnie zakotwiczają je w gruncie. Z dwóch stron znajdują się zaczepy, które łączą elementy w stabilną, spójną siatkę. Po wypełnieniu grysem powierzchnia wytrzymuje obciążenia do 400 t/m².
Produkt wykonany jest z jednorodnego regranulatu tworzyw sztucznych pochodzącego z nowych odpadów poprodukcyjnych PE i PP. Materiał jest wolny od substancji szkodliwych, mrozoodporny i w pełni nadaje się do recyklingu. Połączenie obu polimerów zapewnia wysoką odporność mechaniczną i długą żywotność.
Najważniejsze cechy produktu
Szczegóły produktu – Materiał i struktura
Płyty tarasowe powstają z betonu, kamienia naturalnego, drewna, tworzywa sztucznego lub granulatu gumowego. Pod każdą potrzebna jest równa, nośna i odporna na mróz podbudowa. Jej wykonanie zależy od tego, czy płyta jest sztywna czy elastyczna, oraz od tego, czy taras ma już utwardzoną nawierzchnię.
Sztywne płyty z betonu, kamienia naturalnego lub gresu są ciężkie i mogą pękać przy nierównym podparciu. Układa się je na wyrównanej podsypce z grysu na zagęszczonej podbudowie, przykleja do betonowego podłoża albo opiera na regulowanych wspornikach tarasowych. Deski tarasowe i płytki tarasowe WPC na klik układa się na legarach lub na wspornikach.
Płyty tarasowe z granulatu gumowego ze spoiwem poliuretanowym są elastyczne i nie pękają. Przy podparciu na pojedynczych regulowanych wspornikach tarasowych dochodzi jednak do miejscowego ugięcia, dlatego potrzebna jest ciągła powierzchnia podparcia. Na tarasie z betonu, asfaltu, kostki brukowej lub płyt z kamienia naturalnego układa się je na sucho, bez zaprawy cementowej, zaprawy klejowej i masy fugowej.
Jeżeli taras nie ma utwardzonej nawierzchni, pod płytami gumowymi wykonuje się podbudowę z kratek stabilizujących żwir, zwanych też kratkami trawnikowymi. Komory każdej kratki wypełnia się grysem do pełna, równo z górną krawędzią. Rezultatem jest równe i wodoprzepuszczalne podparcie dla płyt tarasowych. Beton nie jest potrzebny.
Płyty amortyzujące i gumowe płyty tarasowe na kratkach żwirowych zachowują stabilność lepiej i dłużej niż na luźnej warstwie grysu.
Komórki utrzymują ziarno na miejscu, zamykając je w poszczególnych polach. Dzięki temu nie przemieszcza się ono na boki pod obciążeniem ani nie zostaje wypłukane podczas intensywnych opadów. Nawierzchnia z płyt pozostaje przez lata stabilna i bezpieczna.
W luźnej warstwie grysu wszystkie ziarna mają zbliżoną wielkość. Brakuje w niej drobnych frakcji wypełniających wolne przestrzenie, dlatego nawet po zagęszczeniu warstwa pozostaje ruchoma. Pod sztywną płytą betonową ruchliwość warstwy nie ma znaczenia. Elastyczna płyta amortyzująca lub płyta tarasowa z granulatu gumowego nie rozkłada jednak obciążenia równomiernie na podłożu. Grys może z czasem zostać wypchnięty ku krawędziom płyt, a płyta gumowa traci wtedy podparcie pośrodku i zapada się w tym miejscu. Grys wyparty ze środka gromadzi się pod krawędziami, które unoszą się do góry. Ten rodzaj uszkodzenia określa się jako miskowanie.
Kratki żwirowe są w handlu nazywane również rusztami trawnikowymi, kratkami komórkowymi do żwiru lub kratkami komórkowymi z tworzywa. Po ułożeniu zmieniają luźną warstwę grysu w stabilną podbudowę. Komórki wypełnia się i wyrównuje materiał dokładnie do ich górnej krawędzi. Zamknięte w nich ziarno pozostaje na miejscu również pod obciążeniem i podczas opadów, a nawierzchnia z płyt jest stabilna i bezpieczna.
Wypełnione kratki przenoszą obciążenia do 400 t/m², przy zachowaniu przepuszczalności wodnej całej powierzchni. Przy podłożu przepuszczalnym dla wody spadek i odwodnienie są zazwyczaj zbędne.
Na nośnym podłożu, przy niewielkich obciążeniach, wystarczy zdjąć warstwę humusu i ułożyć kratki na cienkiej warstwie wyrównującej z grysu. Zakres wykopu jest mniejszy niż przy tradycyjnym układzie warstw. Podbudowa zasadnicza z kruszywa jest potrzebna dopiero przy podłożu o małej nośności, gdy konstrukcja ma być zabezpieczona przed mrozem albo gdy powierzchnia ma przenosić większe obciążenia. Za zastosowaniem kratek przemawia niewielki nakład pracy.
Sposób układania kratek żwirowych zależy od warunków gruntowych. Można je rozłożyć bezpośrednio na przygotowanym gruncie rodzimym, osadzić w warstwie wyrównawczej z grysu na planum albo ułożyć nad podbudową zasadniczą z kruszywa. W każdym wariancie komórki wypełnia się po brzegi łamanym grysem o ostrokrawędzistych ziarnach, a następnie wyrównuje do poziomu górnej krawędzi kratek.
Jeżeli grunt ma wystarczającą nośność, a przewidywane obciążenie jest niewielkie, najpierw usuwa się warstwę urodzajną gleby i starannie przygotowuje planum robót ziemnych. Kratki stabilizujące kruszywo rozkłada się bezpośrednio na planum. Kolce kotwiące o długości 4 cm wbijają się w znajdujący się pod nimi grunt.
W celu wyrównania nierówności planum wykonuje się cienką warstwę grysu łamanego o grubości około 2 do 5 cm. Kratki żwirowe osadza się w tej warstwie w taki sposób, aby kolce kotwiące przeszły przez grys i zagłębiły się w gruncie.
Na podłożu o małej nośności, przy wymaganym układzie odpornym na przemarzanie lub przy większych obciążeniach wykonuje się podbudowę zasadniczą z kruszywa. Układa się ją i zagęszcza warstwami. Kolce nie wbiją się w zagęszczone kruszywo, dlatego na podbudowie rozkłada się warstwę grysu łamanego o grubości co najmniej 6 cm. Kolce powinny całkowicie się w niej zagłębić, aby kratki opierały się na warstwie grysu całą powierzchnią.