Płyta ogrodowa UZ "Szary łupkowy"
- /
-
Gotowe do wysyłki
w ciągu ok. 2-3 tygodni – produkcja już trwa - 179,20 zł / 4 Sztuka / m²
- (7,00 kg / Sztuka)
EAN: 4251469366176 | Artykuł nr: 6617
Płyta ogrodowa z granulatu gumowego związanego poliuretanem to praktyczna nawierzchnia do zastosowań zewnętrznych. Sprawdza się na tarasach, w strefach wypoczynkowych, przy altanach oraz w miejscach przeznaczonych do zabawy. Dzięki odporności na warunki atmosferyczne i mrozy może być użytkowana przez cały rok, bez konieczności sezonowego demontażu.
Stabilne połączenie płyt
Krawędzie wyposażone w łączenie typu puzzle umożliwiają szybkie zestawienie elementów w jednolitą powierzchnię. Płyty pozostają na miejscu bez klejenia i bez mocowania mechanicznego. Układ można w razie potrzeby zmieniać, a pojedyncze elementy wymieniać bez ingerencji w całą nawierzchnię.
Łatwa instalacja na różnych podłożach
Płyty można układać na stabilnych podłożach, takich jak beton, kostka brukowa czy asfalt. W przypadku podłoży przepuszczalnych sprawdza się podsypka z kruszywa lub kratki stabilizujące z tworzywa sztucznego. Brak konieczności wykonywania skomplikowanej podbudowy upraszcza montaż i skraca czas realizacji.
Powierzchnia przepuszczalna dla wody
Otwarta struktura oraz kanały drenażowe na spodzie umożliwiają swobodny odpływ wody opadowej. Na podłożach nieprzepuszczalnych woda odprowadzana jest po powierzchni nośnej zgodnie ze spadkiem. Dzięki temu nawierzchnia pozostaje sucha i funkcjonalna nawet po intensywnych opadach.
Komfort użytkowania
Lekko elastyczna struktura zapewnia przyjemne odczucia podczas chodzenia. Powierzchnia jest antypoślizgowa zarówno na sucho, jak i na mokro. Nawierzchnia tłumi uderzenia i ogranicza przenoszenie drgań, co ma znaczenie w miejscach codziennego użytkowania.
Przyjazna dla otoczenia i łatwa w utrzymaniu
Płyty można stosować również pod drzewami i w pobliżu roślin, bez ingerencji w system korzeniowy. Nawierzchnia nie wymaga specjalnych zabiegów konserwacyjnych – do utrzymania czystości wystarczy regularne zamiatanie lub spłukiwanie wodą z węża ogrodowego.
Rabat
Najważniejsze cechy produktu
Charakterystyka
Szczegóły produktu – materiał i struktura
Wartości odniesienia
Wodoprzepuszczalność płyt gumowych może wynosić od niemal zera do ponad 1 100 litrów na metr kwadratowy na godzinę. Przepuszczalność wody zależy od frakcji zastosowanego granulatu gumowego oraz od nacisku podczas prasowania. Płyty gumowe są wykonane z granulatu gumowego wiązanego PU i mają strukturę o otwartych porach. Woda nie przenika przez samą gumę, lecz przez wolne przestrzenie między związanymi ziarnami; im ciaśniej sprasowany jest układ ziaren, tym mniej wody przepuszcza płyta.
Przy niewielkim nacisku prasowania ziarna o nieregularnych kształtach układają się luźno, pozostawiając połączone pory i drobne kanały, przez które woda przepływa pionowo w dół. Akredytowany instytut, również po czterech tygodniach oddziaływania warunków atmosferycznych, zmierzył zgodnie z PN-EN 12616 ponad 1 100 litrów na metr kwadratowy na godzinę. Płyty wykonane pod wysokim naciskiem mają niemal bezlukowy układ ziaren i przepuszczają już niewiele wody.
Odpowiednia wartość jest podawana jako parametr porównawczy w opisie produktu. Świeżo ułożona nawierzchnia w pierwszych dniach może przyjmować wodę wolniej, niż wskazuje wynik pomiaru, ponieważ powierzchnie ziaren są początkowo słabo zwilżalne. Po kilku dniach użytkowania nawierzchnia osiąga pełną przepuszczalność wody, a szorowanie z niewielką ilością płynu do mycia naczyń przyspiesza ten proces.
Raport z badań można przedłożyć organom administracji budowlanej jako potwierdzenie wodoprzepuszczalności. Klasyfikacja nawierzchni zależy jednak od całego układu warstw: opad może przesiąkać przez nawierzchnię do gruntu tylko wtedy, gdy wodę przyjmuje również podbudowa pod płytami gumowymi.
Płyty gumowe są antypoślizgowe w deszczu i na mokro, jeżeli ich pory pozostają drożne, a powierzchni nie pokrywa warstwa ograniczająca kontakt z podeszwą. Przepuszczalne dla wody płyty chodnikowe wykonuje się z granulatu gumowego wiązanego PU; osiągają one klasę antypoślizgowości R10 i odprowadzają wodę deszczową przez pory. Antypoślizgowość mierzy się według PN-EN 16165 na pochylni, z użyciem obuwia badawczego i środka poślizgowego. Średni kąt akceptacji wynosi, zależnie od serii, od 12 do 17 stopni.
W stanie suchym dodatkowo deklarowana jest klasa DS według PN-EN 14041. „Antypoślizgowy” to właściwe określenie, ponieważ żadna powierzchnia nie zapewnia przyczepności w każdych warunkach.
Przyczepność zapewnia ziarnista powierzchnia o otwartych porach. Podczas chodzenia podeszwa układa się na poszczególnych ziarnach i odkształca się, a większa część tarcia powstaje właśnie wskutek tego odkształcenia. Sama płyta gumowa również ustępuje pod naciskiem, zwiększając powierzchnię kontaktu między podeszwą a nawierzchnią.
Podczas deszczu przyczepność wspiera także przepuszczalność wody. Akredytowany instytut zmierzył według PN-EN 12616 przepływ ponad 1100 litrów na metr kwadratowy na godzinę, dlatego woda deszczowa nie pozostaje na powierzchni płyt, lecz przepływa przez płyty gumowe i odpływa kanałami na ich spodzie. Dopóki pory są wolne, między podeszwą a powierzchnią nie tworzy się ciągły film wodny. Inaczej działają warstwy zalegające na nawierzchni: mokre liście, śnieg, lód oraz cienka warstwa glonów po łagodnej zimie oddzielają podeszwę od powierzchni, przez co struktura płyty gumowej nie działa. Usuwanie liści, regularne zamiatanie oraz szybkie usuwanie oleju i tłuszczu pozwala zachować przyczepność przez lata.
Pojedyncze płyty chodnikowe można ułożyć bezpośrednio na trawniku. Pozwalają wtedy przejść przez trawnik, stąpając z płyty na płytę. Wykonanie ciągłej ścieżki ogrodowej wymaga natomiast podbudowy.
Aby ułożyć pojedynczą płytę, wystarczy wyciąć w wybranym miejscu fragment darni odpowiadający jej wymiarom, wyrównać i zagęścić odsłonięty grunt, aby był nośny, a następnie umieścić płytę w powstałym zagłębieniu. Na tak ułożonej płycie można pewnie i wygodnie postawić stopę, a w każdej chwili można ją podnieść. Bez podbudowy grunt rodzimy pod elastycznymi płytami gumowymi z czasem się jednak przemieszcza. Płyty miejscami osiadają, a ścieżka staje się nierówna.
Wykonanie ścieżki ogrodowej z płyt gumowych zaczyna się od usunięcia warstwy humusu i przygotowania nośnego planum. Na planum układa się kratkę komórkową z tworzywa sztucznego, sprzedawaną pod nazwami „kratka stabilizująca żwir”, „kratka żwirowa” lub „geokrata”. Jej komory wypełnia się grysem do górnej krawędzi, a na tak przygotowanej warstwie układa się płyty chodnikowe. Tak wykonana ścieżka pozostaje równa i przepuszcza wodę.
Układanie gumowych płyt chodnikowych z granulatu gumowego związanego spoiwem PU nie wymaga ani klejenia do podłoża, ani przykręcania. Płyty układa się bez mocowania na równym, nośnym i odpowiednio odwodnionym podłożu.
Tak przygotowane podłoże umożliwia montaż płyt zgodnie z danym systemem: płyty mogą zazębiać się dzięki połączeniom typu puzzle lub być łączone plastikowymi łącznikami. Obrzeże zapewnia nawierzchni z płyt dodatkowe podparcie boczne, a w przypadku niewielkich docinków przy krawędziach stabilność uzyskuje się przez przyklejenie ich do sąsiednich płyt.
Stabilizacja małych docinków nie oznacza konieczności klejenia ze sobą krawędzi wszystkich płyt. Takie klejenie płyt na krawędziach stosuje się tylko w wyjątkowych przypadkach, na przykład na powierzchniach ogólnodostępnych o podwyższonym ryzyku wandalizmu lub kradzieży.
Nawierzchnia z płyt z granulatu gumowego w ogrodzie nie wymaga dużo pracy przy pielęgnacji i czyszczeniu.
Na co dzień zazwyczaj wystarczy regularnie zamiatać liście, ziemię i piasek, a od czasu do czasu spłukać płyty wężem ogrodowym.
Drobny pył i pyłki są spłukiwane przez deszcz i przenikają przez przepuszczalne dla wody płyty gumowe. Jeśli ścieżka ogrodowa została wykonana jako przepuszczalna dla wody, woda opadowa przedostaje się do gruntu również przez przepuszczalną dla wody podbudowę.
Gdy liście, ziemia oraz inne pozostałości organiczne pozostają przez dłuższy czas na nawierzchni, zwłaszcza w zacienionych miejscach, może powstać wilgotna warstwa zabrudzeń. Na takiej warstwie mogą pojawić się mech i zielony nalot.
Chwasty kiełkują tam, gdzie ziemia gromadzi się w otwartych fugach lub przy krawędziach ścieżki.
Silne zabrudzenia można usunąć łagodnym środkiem czyszczącym przeznaczonym do gumy. Do ich usuwania można także użyć myjki ciśnieniowej.
Mech i zielony nalot można usunąć szczotką, a pojedyncze chwasty po prostu wyciągnąć.
Obrzeże, nazywane także krawężnikiem lub opornikiem, jest potrzebne do zabezpieczenia wolnych krawędzi nawierzchni ułożonej na niezwiązanej podbudowie przed przesuwaniem się na boki. Dotyczy to w szczególności nawierzchni z kostki zazębiającej się, płyt chodnikowych oraz płyt gumowych z łącznikami wtykowymi. Funkcję zabezpieczenia przed przesuwaniem mogą również pełnić istniejące, trwałe ograniczenia.
Obrzeże stanowi boczne oparcie dla nawierzchni. Przejmuje siły poziome powstające podczas użytkowania oraz ruchy wywołane zmianami temperatury. Dzięki temu skrajne kostki lub płyty pozostają w przewidzianym położeniu, układ spoin zachowuje stabilność, a krawędzie nawierzchni nie przemieszczają się.
Dodatkowe zabezpieczenie krawędzi nie jest potrzebne, jeżeli nawierzchnia jest już trwale ograniczona przez przylegającą powierzchnię betonową, mur albo stałą krawędź budynku. Niezależnie od zabezpieczenia statycznego obrzeże może służyć do wyraźnego oddzielenia chodników i utwardzonych powierzchni od trawnika, rabat lub powierzchni piaszczystych. Typowe zastosowania obejmują obrzeża rabat oraz ograniczenie boisk do siatkówki plażowej.
Obrzeże ustawia się pionowo na ławie betonowej i stabilizuje z boku oporem betonowym. Około 65 % jego wysokości znajduje się poniżej późniejszego poziomu terenu. Warunkiem trwałej stateczności obrzeża jest podłoże o dostatecznej nośności, odpowiednio odwodnione i zabezpieczone przed przemarzaniem. Elastyczne obrzeża nadają się zarówno do prostych, jak i łukowych przebiegów krawędzi.
Płyty gumowe można układać na grysie lub żwirze, ale nawierzchnia pozostanie równa tylko wtedy, gdy luźną podsypkę ustabilizuje się wcześniej kratką komórkową z tworzywa sztucznego. W ofertach handlowych można ją znaleźć pod nazwami „kratka stabilizująca żwir”, „kratka trawnikowa” lub „kratka żwirowa”. Grys wypełniający komórki kratki nie może się przemieszczać.
W typowej podsypce z grysu ziarna mają zbliżoną wielkość. Nie ma w niej drobnej frakcji, która wypełniłaby przestrzenie między ziarnami. Dlatego grysu nie da się skutecznie zagęścić i pozostaje on ruchomy. Przy każdym kroku na grysie lub żwirze słychać chrzęst i czuć, jak luźny materiał przemieszcza się pod stopą. Pod sztywną płytą betonową przemieszczanie się grysu praktycznie nie ma znaczenia. Pod płytą gumową o grubości od 2 do 5 cm prowadzi natomiast do powstawania zagłębień widocznych na jej powierzchni.
Aby uzyskać równą powierzchnię, należy zachować odpowiednią kolejność prac. Najpierw usuwa się warstwę humusu i wyrównuje podłoże, uzyskując równe planum. Na przygotowanym podłożu układa się cienką podsypkę z grysu i bardzo starannie ją wyrównuje. Następnie układa się kratkę stabilizującą żwir i wypełnia jej komórki grysiem równo z górną krawędzią. Grys łamany sprawdza się tu lepiej niż żwir o zaokrąglonych ziarnach, ponieważ ostre ziarna lepiej się zazębiają. Na tej warstwie układa się płyty gumowe. Jeżeli podłoże ma niewielką nośność albo cała konstrukcja ma być odporna na mróz, pod podsypką z grysu wykonuje się dodatkowo podbudowę zasadniczą z kruszywa i ją zagęszcza.
WARCO dopuszcza układanie bezpośrednio na podsypce z grysu, bez kratki stabilizującej żwir, wyłącznie wybranych serii płyt o płaskim spodzie. W tym przypadku zawsze wymagana jest zagęszczona podbudowa zasadnicza z kruszywa.
Na tej podbudowie układa się warstwę mieszanki piasku łamanego i grysu frakcji 0/5 o grubości od 2 do 3 cm, wyrównuje ją i zagęszcza zagęszczarką płytową. W odróżnieniu od samego grysu mieszanka zawiera drobny piasek, dzięki czemu tworzy zwartą warstwę. Warstwy cieńszej niż 2 cm nie da się równo ułożyć ani zagęścić, a przy grubości powyżej 3 cm pod płytami tarasowymi pozostaje zbyt dużo luźnego grysu. Po zagęszczeniu powierzchnia powinna być na tyle równa, aby prześwit pod przyłożoną do niej trzymetrową łatą nigdzie nie przekraczał 0,5 cm.
Kratki żwirowe tworzące warstwę nośną układa się na trzy sposoby:
- bezpośrednio na gruncie rodzimym.
- na podsypce z grysu wykonanej na planum.
- na podbudowie zasadniczej z kruszywa.
Komory wypełnia się łamanym, kanciastym grysem do pełna, a następnie wyrównuje go do górnej krawędzi kratek.
Na nośnym gruncie przy niewielkim obciążeniu wystarcza ułożenie bezpośrednio na gruncie rodzimym. Należy wcześniej usunąć warstwę wierzchnią gruntu, a wykonanie planum wymaga staranności. Kratki układa się bezpośrednio na gruncie, a kolce gruntowe o długości 4 cm wchodzą w podłoże.
Do wyrównania nierówności na planum wykonuje się cienką podsypkę z grysu. Kolce gruntowe przechodzą przez grys i sięgają planum.
Przy podłożu o małej nośności, gdy konstrukcja musi być odporna na przemarzanie, lub przy przewidywanym dużym obciążeniu najpierw wykonuje się i zagęszcza podbudowę zasadniczą z kruszywa.
W zagęszczoną podbudowę kolce gruntowe nie mogą wejść. Na podbudowie układa się więc podsypkę z grysu o grubości co najmniej 6 cm, aby kolce zagłębiły się całkowicie. Kratki muszą ściśle przylegać do podłoża.
W handlu kratki żwirowe są znane również jako kratki do trawników oraz kratki z tworzywa o strukturze komórkowej.
Kratki osadza się w cienkiej podsypce z grysu przeznaczonej do wyrównywania nierówności, o grubości około 2 do 5 cm.
Płyty gumowe można układać bezpośrednio na starej kostce brukowej, jeżeli istniejąca nawierzchnia jest równa, zwarta i stabilna. Dotyczy to zarówno betonowej kostki brukowej, jak i starych płyt betonowych. Płyty układa się bez mocowania, a zależnie od serii łączy zamkami puzzlowymi lub łącznikami z tworzywa sztucznego; klejenie do podłoża nie jest wymagane.
Przed układaniem należy wyrównać kostki zapadnięte, przechylone lub luźne, a także usunąć wyraźne różnice wysokości. Wypłukane fugi trzeba uzupełnić lub naprawić, aby płyty gumowe przylegały równomiernie, a nierówności nie odznaczały się na nawierzchni. Wąskie, wypełnione fugi, zlicowane z nawierzchnią, nie stanowią problemu. Na zewnątrz należy zapewnić odpływ wody opadowej z nawierzchni i spod niej.
Jeżeli kostka brukowa jest zapadnięta lub zdeformowana na dużej powierzchni, najlepiej rozebrać ją w całości. Istniejącą podsypkę sprawdza się, a w razie potrzeby uzupełnia albo wymienia, następnie zagęszcza i wyrównuje. Na przygotowanej podsypce z grysu układa się plastikową kratkę stabilizującą żwir, wypełnia ją grysem i uzyskuje trwałe, stabilne podłoże pod płyty gumowe.
Połączenie typu puzzle polega na zazębianiu się krawędzi sąsiednich płyt gumowych. Na każdej krawędzi płyty występują naprzemiennie wystające zęby i odpowiadające im wgłębienia, w które wchodzą zęby kolejnej płyty. Zarys krawędzi przypomina układankę typu puzzle. W zależności od serii zęby mają kształt jaskółczego ogona albo są zaokrąglone; w obu wariantach ich główka jest szersza od szyjki, a zęby obejmują całą grubość płyty.
Podczas układania kolejną płytę dociska się od góry, zazębiając ją z już ułożonymi płytami sąsiednimi. Szersza główka zęba zapobiega rozsuwaniu się płyt w płaszczyźnie nawierzchni. Rozłączenie połączenia typu puzzle jest możliwe wyłącznie przez pionowe uniesienie płyty, a zazębienie trwale utrzymuje ułożone płyty na całej ich grubości.
Jeżeli wszystkie cztery krawędzie płyt mają takie samo zazębienie, płyty gumowe można układać, łącząc je dowolnym bokiem. W przeciwnym razie kierunek układania jest określony. Zazwyczaj nie jest wymagane ani klejenie, ani obramowanie powierzchni.
Jeśli płyty gumowe ułożono z użyciem łączników z tworzywa sztucznego, a spoiny między nimi sięgają podbudowy, mogą w nich rosnąć trawa i chwasty. Spoiny można jednak uszczelnić już podczas układania płyt, sklejając ich krawędzie.
Inaczej jest w przypadku płyt z połączeniem typu puzzle, także w wersji ukrytej: jeśli płyty są prawidłowo użytkowane i konserwowane, chwasty zwykle nie wyrastają między nimi. Spoiny są zbyt wąskie, by rośliny mogły się w nich zakorzenić, albo nie dochodzą do podbudowy.
Aby zapobiec wyrastaniu roślin, należy na bieżąco utrzymywać płyty i spoiny w czystości.
Mrówki nie budują gniazd pod płytami z granulatu gumowego przepuszczalnymi dla wody. Podczas deszczu woda opadowa przepływa przez płyty na całej powierzchni i przemacza znajdujące się pod nimi podłoże.
Do budowy gniazd mrówki wybierają miejsca ciepłe i osłonięte przed wilgocią. Takie warunki znajdują pod płytami kamiennymi, płytami z betonu płukanego oraz płytami betonowymi.
Powierzchnie wykonane z przepuszczalnych dla wody płyt z granulatu gumowego są dla mrówek nieatrakcyjne.
