Płytka balkonowa UZ "Zielony trawiasty"
- /
-
Gotowe do wysyłki
z magazynu w ciągu 1-3 dni - 146,40 zł / 4 Sztuka / m²
- (4,75 kg / Sztuka)
EAN: 4251469364110 | Artykuł nr: 6411
Płytka balkonowa z granulatu gumowego związanego PU to trwała nawierzchnia przeznaczona do stosowania na balkonach przez cały rok. Elementy o regularnym formacie łączą się ze wszystkich stron dzięki systemowi puzzle, tworząc jednolitą powierzchnię bez konieczności mocowania do podłoża. Dzięki strukturze płytek o otwartych porach woda opadowa odpływa zgodnie ze spadkiem, co ogranicza jej zaleganie na powierzchni i pozwala korzystać z balkonu również po opadach.
Do nowych realizacji i modernizacji
Produkt sprawdza się zarówno w nowych realizacjach, jak i przy modernizacji istniejących balkonów. Płytki można układać bezpośrednio na papie, membranie dachowej, powłoce bitumicznej, płytkach ceramicznych, betonie lub drewnie. Nie jest wymagana podkonstrukcja ani dodatkowe warstwy montażowe. Niewielkie nierówności podłoża można łatwo wyrównać przy użyciu pasów papy, co upraszcza przygotowanie powierzchni.
Łatwy montaż
Montaż przebiega szybko i bez użycia kleju czy wkrętów. Elementy łączy się poprzez dopasowanie krawędzi i dociśnięcie, aż do ich stabilnego osadzenia. Możliwe są różne układy – szachownicowy lub z przesunięciem o połowę. W razie potrzeby płytki można zdemontować, a pojedyncze elementy wymienić bez ingerencji w całą nawierzchnię. Docinanie na miejscu odbywa się przy użyciu wyrzynarki, pilarki tarczowej lub ostrego noża.
Skuteczne odprowadzanie wody
Struktura płytek o otwartych porach jest przepuszczalna dla wody. Woda opadowa spływa częściowo po powierzchni, a częściowo przez płytki i ich fugi, zgodnie ze spadkiem do wpustu. Spód płytek jest równy, dlatego przylegają one całą powierzchnią do podłoża. Aby woda nie zalegała, balkon musi mieć wystarczający spadek.
Przyjemna powierzchnia
Delikatnie teksturowana warstwa użytkowa jest antypoślizgowa i przyjemna w kontakcie z bosą stopą. Nawierzchnia amortyzująca zwiększa komfort poruszania się, co ma znaczenie przy codziennym użytkowaniu balkonu, także przez dzieci i zwierzęta. Płytki przenoszą typowe obciążenia związane z meblami balkonowymi oraz donicami.
Bez konserwacji
Nawierzchnia nie wymaga specjalnej konserwacji. Do czyszczenia wystarczy zamiatanie, przetarcie wilgotną szmatką lub spłukanie wodą. Trwałość użytkowa oraz możliwość demontażu sprawiają, że nawierzchnia jest ekonomiczna zarówno w mieszkaniach własnościowych, jak i wynajmowanych.
Rabat
Najważniejsze cechy produktu
Charakterystyka
Szczegóły produktu – materiał i struktura
Wartości odniesienia
Na balkon należy wybrać nawierzchnię odporną na warunki atmosferyczne i działanie mrozu oraz przepuszczalną dla wody. Płyty balkonowe z granulatu gumowego spełniają te wymagania: są odporne na warunki atmosferyczne i mróz oraz przepuszczalne dla wody. Mają antypoślizgową, elastyczną powierzchnię, przyjemną dla bosych stóp.
Jako nawierzchnia balkonowa sprawdzają się również drewno, sztuczna trawa, ceramika i kamień naturalny. Drewno wymaga regularnej konserwacji, a sztuczna trawa bardzo intensywnego czyszczenia. Ceramika i kamień naturalny są materiałami trwałymi, jednak ich układanie jest pracochłonne. Jeżeli woda przedostanie się do wadliwie wykonanego układu warstw, mróz może uszkodzić sztywne płyty, fugi oraz połączenia klejowe.
Płyty balkonowe z granulatu gumowego nie ulegają uszkodzeniu pod wpływem mrozu. Woda opadowa i roztopowa przesiąka przez płyty o otwartych porach na całej ich powierzchni, a następnie odpływa kanałami drenażowymi na spodzie płyt, zgodnie ze spadkiem. Dzięki elastyczności i przepuszczalności wody płyty gumowe nie wykazują uszkodzeń mrozowych, takich jak odpryskiwanie, pękanie czy łamanie.
Płyty gumowe układa się luźno na istniejącym podłożu. Zależnie od systemu łączy się je połączeniami puzzlowymi lub łącznikami montażowymi. Podłoże musi być nośne, wystarczająco równe, z nienaruszoną izolacją oraz ze spadkiem prowadzącym do odpływu.
Płyty o grubości od 1,8 cm działają amortyzująco i ograniczają przenoszenie dźwięków kroków. Są łatwe w utrzymaniu, dostępne w wielu kolorach, a w razie potrzeby można je ponownie zdjąć lub wymienić pojedyncze elementy.
Płytki na balkonie warto układać wyłącznie wtedy, gdy cały układ warstw jest przeznaczony do stosowania na zewnątrz, mrozoodporny i zapewnia niezawodne odprowadzanie wody.
Okładzina z płytek nie stanowi izolacji przeciwwodnej. Woda może przedostawać się do układu warstw przez fugi, połączenia oraz uszkodzone miejsca. Jeżeli nie może z niego odpłynąć, podczas mrozu zamarza i zwiększa swoją objętość. W układzie niewykonanym w sposób mrozoodporny powtarzające się zamarzanie i odmarzanie prowadzi do pękania i wykruszania fug, pękania płytek, odprysków oraz odspajania warstwy klejowej.
Niezbędne są mrozoodporne płytki, odpowiednie materiały do układania, nieuszkodzona izolacja przeciwwodna i wystarczający spadek.
Alternatywą dla płytek są płyty balkonowe z granulatu gumowego wiązanego PU. Są one łatwiejsze w układaniu niż płytki, a woda opadowa przesiąka przez ich powierzchnię o otwartych porach. Nawierzchnia z granulatu gumowego jest elastyczna i przepuszczalna dla wody, dlatego nie powstają w niej uszkodzenia mrozowe wskutek pękania, łamania ani odpryskiwania.
Płyty układa się luźno, a zależnie od systemu łączy za pomocą połączeń puzzlowych lub łączników. Izolacja przeciwwodna balkonu i wymagany spadek pozostają elementami jego układu warstw.
Remont balkonu jest konieczny, jeśli uszkodzona jest hydroizolacja lub konstrukcja nośna albo jeśli uszkodzenia zagrażają bezpieczeństwu użytkowania. Same ślady zużycia, które pogarszają jedynie wygląd balkonu, nie oznaczają konieczności natychmiastowego remontu – o jego pilności decyduje stan techniczny, a nie estetyka.
Sygnały ostrzegawcze zależą od rodzaju konstrukcji. W balkonach betonowych są to pęknięcia przelotowe, odpryski betonu oraz odsłonięte lub korodujące zbrojenie. W konstrukcjach drewnianych niepokój powinny budzić elementy, które uginają się pod naciskiem, są zbutwiałe lub przebarwione, a także zagrzybienie i poluzowane połączenia. W balkonach metalowych o potrzebie remontu świadczą silna korozja, odkształcenia oraz uszkodzenia spoin, połączeń śrubowych i miejsc, w których balkon łączy się z budynkiem.
Niezależnie od rodzaju konstrukcji na konieczność remontu wskazują wilgoć, szczeliny w spoinach, nieszczelna hydroizolacja, stojąca woda, luźne elementy posadzki i niestabilna balustrada. Uszkodzenia konstrukcji nośnej, połączeń z budynkiem lub balustrady mogą osłabić stabilność balkonu i zwiększyć ryzyko upadku, dlatego wymagają oceny fachowca. W przypadku balkonów zabytkowych potrzebne są również doświadczenie w pracy z danym rodzajem konstrukcji i znajomość wymogów ochrony zabytków.
Przed odnowieniem nawierzchni balkonu należy sprawdzić konstrukcję nośną, podłoże, spadek i odwodnienie. Dopiero potem należy wykonać niezbędne naprawy i odtworzyć hydroizolację z użyciem elastycznego systemu uszczelniającego, takiego jak ALLESDICHT.
Na odtworzonej hydroizolacji jako widoczną warstwę użytkową można ułożyć płyty balkonowe WARCO. Są odporne na warunki atmosferyczne i antypoślizgowe, a wykonuje się je z granulatu gumowego związanego spoiwem poliuretanowym. Na odpowiednim, nośnym i odwodnionym podłożu układa się je luzem, bez przyklejania całych płyt do podłoża, dzięki czemu pracę tę można wykonać samodzielnie.
Remont balkonu kosztuje orientacyjnie od około 215 zł do ponad 4 300 zł za m², w zależności od zakresu prac. Dokładniejszą wycenę można sporządzić dopiero po ustaleniu wielkości, konstrukcji i stanu balkonu oraz materiałów, które mają być użyte. Sama wymiana posadzki na nośnym, nieuszkodzonym podłożu kosztuje zwykle od około 215 do 430 zł za m², nowa hydroizolacja z prawidłowo wykonanymi obróbkami – od około 645 do 1 700 zł za m², a gruntowny remont obejmujący naprawę konstrukcji betonowej i nowy układ warstw – około 4 300 zł za m² i więcej.
Zakres prac zależy od stanu balkonu przed remontem. Może obejmować zerwanie i utylizację starej posadzki, odsłonięcie i ocenę konstrukcji nośnej, naprawę uszkodzonego betonu i skorodowanego zbrojenia, wykonanie lub korektę spadku wynoszącego co najmniej 1,5%, a także hydroizolację z fachowo wykonanymi obróbkami przy drzwiach i ścianach. W razie potrzeby dochodzi do tego ograniczenie mostka cieplnego na płycie wspornikowej, odnowienie balustrady, która nadal musi zabezpieczać przed wypadnięciem, ułożenie nowej posadzki oraz wykończenie ścian lub obłożenie ich okładziną.
Najwięcej kosztuje zwykle to, co wychodzi na jaw dopiero po zerwaniu starej posadzki. Do żelbetowej płyty wspornikowej woda może wnikać przez rysy i nieszczelne obróbki, a karbonatyzacja oraz cykliczne zamarzanie i rozmrażanie prowadzą do korozji zbrojenia i odspajania się betonu. Przed ułożeniem hydroizolacji odsłonięte zbrojenie trzeba oczyścić z rdzy i zabezpieczyć antykorozyjnie, a ubytki betonu uzupełnić.
Jeżeli płyta jest zarysowana, zbrojenie ma widoczne uszkodzenia albo planuje się podwyższenie układu warstw, stan balkonu powinna wcześniej ocenić firma specjalistyczna lub konstruktor. Z punktu widzenia fizyki budowli kluczowe są spadek, sprawne odwodnienie i wysokość, na jaką hydroizolacja zostaje wyprowadzona na ściany i progi. Wyprowadzenie na progi drzwiowe i ściany pionowe wykonuje się zgodnie z DIN 18531, a sam materiał powinien mieć zdolność mostkowania rys, aby drobne pęknięcia betonu nie przenosiły się na warstwę uszczelniającą.
To, czy potrzebne jest dodatkowe ocieplenie, zależy od tego, jak balkon jest połączony z budynkiem. Balkony dostawne z drewna lub metalu, oparte na własnych podporach i niezwiązane termicznie z budynkiem, ocieplenia nie wymagają. Natomiast płyta żelbetowa stanowiąca przedłużenie stropu jest mostkiem cieplnym, a pełne przerwanie tego mostka zwykle można wykonać dopiero w ramach planowanej przebudowy.
Rodzaj posadzki wpływa na zakres prac i późniejszą konserwację. Płytki ceramiczne mogą na mrozie odpryskiwać, drewno wymaga regularnej konserwacji i może gnić, a deska kompozytowa WPC bywa, że mocno się nagrzewa i odkształca. Płyty gumowe WARCO z granulatu gumowego wiązanego PU są odporne na warunki atmosferyczne, przepuszczają wodę i na przygotowanym podłożu balkonu układa się je luzem, bez klejenia. W całkowitym koszcie trzeba uwzględnić zakup materiału, ułożenie, utylizację, ewentualną naprawę betonu oraz późniejsze koszty konserwacji i utrzymania – dopiero wtedy można zaplanować remont w dłuższej perspektywie.
Wykończenie krawędzi balkonu lub tarasu wymaga zastosowania elementu najazdowego tylko wtedy, gdy na styku z inną powierzchnią występuje różnica wysokości. Samo obrzeże nie wymaga takiego elementu.
Na balkonie lub tarasie istniejące ograniczenia konstrukcyjne, takie jak ściany i balustrady, stanowią obramowanie nawierzchni. Różnica wysokości wymagająca wyrównania może występować na przykład przy progu drzwiowym. Element klinowy tworzy pochyłe przejście umożliwiające wygodne poruszanie się.
Płyty gumowe układa się bezpośrednio na betonie, jastrychu, asfalcie lub płytkach. Układa się je luźno, bez wykonywania dodatkowej podbudowy.
Przed układaniem podłoże musi być nośne, czyste i dostatecznie równe. Usuwa się z niego luźne części, olej oraz inne zanieczyszczenia.
Większe nierówności, wgłębienia i różnice wysokości należy wyrównać, aby płyty leżały stabilnie i nie tworzyły uciążliwych krawędzi.
Punkt rozpoczęcia oraz kierunek układania dobiera się do kształtu powierzchni i planowanego układu. W wielu przypadkach warto zacząć od środka, co ułatwia równomierne ustawienie wzoru oraz wykonanie zbliżonych docięć po przeciwległych stronach. Na innych powierzchniach punktem wyjścia może być prosta krawędź.
Płyty rozkłada się zgodnie z wybraną metodą układania i stabilnie łączy. Zależnie od produktu stosuje się połączenie typu puzzle, połączenie na jaskółczy ogon albo oddzielne łączniki.
Elementy brzegowe należy wymierzyć, odpowiednio przyciąć, a następnie osadzić na miejscu.
Klejenie zazwyczaj nie jest potrzebne. Może być jednak wymagane w przypadku niewielkich docinek, na stopniach schodów oraz na bardzo małych powierzchniach.
Płyty gumowe można układać na nośnych i równych podłogach z desek drewnianych, parkietu, paneli laminowanych lub desek WPC.
Na takim podłożu płyty układa się bez kleju i bez mocowania wkrętami. W zależności od serii łączy się je wzajemnie za pomocą połączenia puzzlowego albo systemu plastikowych łączników. Nawierzchnię można później zdemontować bez ingerencji w istniejącą konstrukcję.
W pomieszczeniach nawierzchnia gumowa chroni parkiet i panele laminowane przed wgniataniem oraz uszkodzeniami mechanicznymi podczas treningu fitness, wydarzeń, sportu z psami i prac budowlanych. W zależności od wykonania poprawia także właściwości antypoślizgowe i amortyzuje uderzenia.
Zwykle warstwa separacyjna nie jest potrzebna. Jeżeli na nawierzchnię może dostawać się woda lub inne ciecze, drewnianą podłogę chroni warstwa separacyjna nieprzepuszczająca cieczy, a zarazem paroprzepuszczalna. Chłonne warstwy ochronne nie nadają się do trwałego układania, ponieważ wchłonięta przez nie wilgoć z trudem wysycha pod nawierzchnią.
W przypadku desek tarasowych i desek kompozytowych narażonych na warunki atmosferyczne zarówno podkonstrukcja, jak i poszczególne deski muszą być nośne. Uszkodzone, zwietrzałe lub odkształcone elementy należy przed układaniem naprawić albo wymienić. Szczeliny między deskami nie utrudniają układania. W zależności od grubości elastyczne płyty gumowe mogą mostkować pojedyncze, miejscowe otwory o wielkości około 2 do 3 cm. Deszczówka przenika przez płyty przepuszczalne dla wody, a następnie spływa po istniejącym spadku podłoża z desek do otwartych szczelin.
Płyty tarasowe z granulatu gumowego wiązanego poliuretanem układa się bez kleju na bitumie, papie dachowej i foliach dachów płaskich. Płyty nie są ani klejone, ani mocowane wkrętami. Taki sposób układania pozwala zachować nienaruszoną hydroizolację balkonu, tarasu, tarasu dachowego, dachu płaskiego lub wiaty samochodowej, a pojedyncze płyty można w każdej chwili zdjąć. Uszkodzoną hydroizolację należy naprawić przed układaniem.
Przed układaniem na folii dachu płaskiego z tworzywa sztucznego należy ustalić, czy zawiera ona plastyfikatory. Informacji udziela producent folii lub zakład dekarski. Papa bitumiczna i pasy bitumiczne nie zawierają plastyfikatorów, dlatego płyty mogą leżeć na nich bezpośrednio. Plastyfikatorów nie zawierają również folie dachów płaskich z EPDM. Folie z PVC lub FPO mogą zawierać plastyfikatory, które przy bezpośrednim kontakcie mogą migrować do płyt z granulatu gumowego. W wyniku tej migracji folia może z czasem stać się krucha. W przypadku folii zawierających plastyfikatory między folią a nawierzchnią układa się cienką włókninę separacyjną z włókien poliestrowych albo szklanych. Migracja plastyfikatorów nie szkodzi płytom z granulatu gumowego.
Nawierzchnia z granulatu gumowego jest przepuszczalna dla wody, dlatego woda deszczowa przenika przez płyty do hydroizolacji. Następnie spływa po niej zgodnie z istniejącym spadkiem do odpływu. W większości serii kanały drenażowe na spodzie płyt odprowadzają wodę dalej. Spadek od 1 do 2% sprawdził się w praktyce. Przed układaniem należy sprawdzić, czy hydroizolacja ma nierówności lub zagłębienia, w których może gromadzić się woda. Miejsca te wyrównuje się podczas układania odpowiednio dociętymi kawałkami papy bitumicznej.
Połączenie typu puzzle polega na zazębianiu się krawędzi sąsiednich płyt gumowych. Na każdej krawędzi płyty występują naprzemiennie wystające zęby i odpowiadające im wgłębienia, w które wchodzą zęby kolejnej płyty. Zarys krawędzi przypomina układankę typu puzzle. W zależności od serii zęby mają kształt jaskółczego ogona albo są zaokrąglone; w obu wariantach ich główka jest szersza od szyjki, a zęby obejmują całą grubość płyty.
Podczas układania kolejną płytę dociska się od góry, zazębiając ją z już ułożonymi płytami sąsiednimi. Szersza główka zęba zapobiega rozsuwaniu się płyt w płaszczyźnie nawierzchni. Rozłączenie połączenia typu puzzle jest możliwe wyłącznie przez pionowe uniesienie płyty, a zazębienie trwale utrzymuje ułożone płyty na całej ich grubości.
Jeżeli wszystkie cztery krawędzie płyt mają takie samo zazębienie, płyty gumowe można układać, łącząc je dowolnym bokiem. W przeciwnym razie kierunek układania jest określony. Zazwyczaj nie jest wymagane ani klejenie, ani obramowanie powierzchni.
Podbudowę wodoszczelną należy wykonać z minimalnym spadkiem 1,5% w kierunku odwodnienia, jeżeli powierzchnia jest regularnie narażona na działanie wody. Dotyczy to przestrzeni zewnętrznych, takich jak tarasy, balkony i ścieżki, a także wnętrz, między innymi garaży i basenów. W tym kontekście chodzi o podbudowę wodoszczelną, czyli wodonieprzepuszczalną warstwę nośną.
Spadek umożliwia stały odpływ wody do odpowiednio zwymiarowanych odpływów lub na powierzchnię rozsączającą.
Jeżeli mimo to wielokrotnie powstają zastoiska wody lub kałuże, należy sprawdzić spadek i w razie potrzeby go skorygować. Zastoiska wody mogą prowadzić do uszkodzeń obiektu budowlanego.
Płyty tarasowe można układać przy wpuście podłogowym albo rynnie na dwa sposoby.
W pierwszym wariancie wpust pozostawia się odsłonięty i wyposaża w kratkę osłonową osadzoną równo z powierzchnią płyt. W drugim płyty tarasowe układa się na istniejącym ruszcie kratowym zdolnym do przenoszenia obciążeń. Przy takim przykryciu ruszt znajdujący się pod spodem przenosi obciążenie płyt; niedopuszczalne jest przekrywanie otworu płytami bez wystarczającego podparcia.
Woda opadowa przepływa przez przepuszczalne dla wody płyty tarasowe do wpustu. Do odpływu prowadzą ją również kanały drenażowe na profilowanym spodzie. To, czy pozostawione przekroje przepływu i wlotu są wystarczające, zależy od odwadnianej powierzchni, ilości opadów, spadku oraz wydajności wpustu.
Dodatkowe otwory wykonane w płycie tarasowej wiertłem do drewna mogą poprawić dopływ wody bezpośrednio nad rusztem kratowym. Zarówno płyta, jak i ruszt muszą pozostać wyjmowane do kontroli i czyszczenia.
Jeżeli wydajność odwodnienia pod płytami tarasowymi jest niewystarczająca, wpust podłogowy albo rynnę pozostawia się otwarte. Płyty tarasowe docina się wtedy dokładnie wokół otworu. Odsłonięta kratka osłonowa jest osadzona równo z powierzchnią płyt i umożliwia bezpośredni dopływ wody do wpustu.
Nierówności pod płytami gumowymi na hydroizolacji dachu można wyrównać dopasowanymi kawałkami papy bitumicznej. Po opadach deszczu widać miejsca, w których pozostaje woda; znajdujące się tam zagłębienia wypełnia się jednym lub kilkoma kawałkami papy ułożonymi luźno jeden na drugim.
Wypełnienie zagłębień można sprawdzić długą łatą murarską albo prostą listwą metalową. Powierzchnia nie musi być całkowicie równa. Istotne jest ograniczenie miejsc, w których pozostaje woda, zachowanie istniejącego spadku oraz stabilne ułożenie płyt gumowych.
Stabilne ułożenie płyt nie wymaga klejenia, jeśli kawałki papy są w całości przykryte płytami gumowymi. Przykrycie utrzymuje je na właściwym miejscu.
Ta metoda nadaje się wyłącznie do pojedynczych zagłębień. Brak spadku, większe odkształcenia oraz uszkodzenia hydroizolacji wymagają fachowej naprawy.