Czym różni się podbudowa od nasypu drogowego?

Podbudowa jest częścią konstrukcji nawierzchni tarasu lub ścieżki, położoną między planum robót ziemnych a nawierzchnią z płyt, natomiast nasyp drogowy znajduje się poniżej planum robót ziemnych. Podbudowa musi być równa, nośna i odporna na działanie mrozu. Przejmuje obciążenia z nawierzchni oraz rozkłada je tak, aby podłoże mogło je przenieść.

W znaczeniu fachowym nasyp drogowy to usypany korpus ziemny poniżej planum robót ziemnych. Pod nim znajduje się grunt rodzimy. W języku potocznym podbudową nazywa się cały układ warstw znajdujących się pod nawierzchnią z płyt. W tym opracowaniu termin podbudowa jest używany w szerszym znaczeniu.

Wyróżnia się trzy grupy podbudów. Warstwy niezwiązane wykonuje się z piasku, żwiru, grysu lub tłucznia. Materiał rozkłada się luźno i, o ile jest to możliwe, zagęszcza. Zagęszczenie zwiększa nośność bez stosowania spoiwa.

Podbudowy o strukturze komórkowej tworzą kratki do stabilizacji żwiru i nawierzchni trawiastych, określane również jako panele stabilizujące żwir lub plastikowe kratki o strukturze plastra miodu. Ich komory wypełnia się grysem. Innym wariantem są ruszty metalowe, spotykane między innymi na balkonach.

Warstwy związane tworzą trwałe podłoże przenoszące obciążenia jako jednolity układ. Należą do nich warstwy związane hydraulicznie, takie jak beton, oraz warstwy związane bitumicznie, takie jak asfalt. Do tej grupy zalicza się także istniejące nawierzchnie, na przykład nawierzchnie z betonowej kostki brukowej, płytki, płyty z kamienia naturalnego, jastrych lub parkiet, a także warstwy izolacyjne, takie jak membrany dachowe.

W przepisach dotyczących budowy dróg za podbudowy uznaje się wyłącznie warstwy betonowe i asfaltowe. Istniejące nawierzchnie oraz warstwy izolacyjne nie są tam klasyfikowane jako podbudowa. W szerszym ujęciu wszystkie trzy grupy pełnią funkcję podbudowy, ponieważ mogą przenosić obciążenia od płyt gumowych.