Jak układać płyty amortyzujące na piasku, żwirze lub grysie?
Płyt amortyzujących upadki nie wolno układać bezpośrednio na piasku, żwirze ani grysie. Luźno rozsypane kruszywo pod elastycznymi płytami nie zapewnia wystarczającej stabilności. Problem ten eliminują plastikowe kratki o strukturze plastra miodu, określane również jako kratki żwirowe lub kratki stabilizujące podłoże.
Kratki dzielą powierzchnię na liczne małe komory, które stabilizują wypełnienie w kierunku poziomym oraz chronią je przed przemieszczaniem i wypłukiwaniem. Tworzą w ten sposób trwale stabilne, równe i przepuszczalne dla wody podłoże nośne dla płyt amortyzujących upadki.
Bez komór piasek, żwir i grys pozostają ruchome pod obciążeniem. Mocno profilowany spód płyt amortyzujących z czasem wciska się w luźne wypełnienie, a materiał może przemieszczać się ze środka płyty ku jej krawędziom. W podłożu powstają wtedy zagłębienia, których kształt odwzorowuje elastyczna płyta amortyzująca. Płyta zapada się pośrodku i może unosić się przy krawędziach. Takie uszkodzenie określa się jako powstawanie niecki lub wybrzuszenia.
Przy przygotowaniu podłoża należy wykonać równe planum robót ziemnych o odpowiedniej nośności. Nienośne albo łatwo odkształcalne warstwy gruntu trzeba usunąć w zakresie wynikającym z lokalnych warunków gruntowych i przewidywanego obciążenia. Dotyczy to w szczególności luźnego piasku amortyzującego upadki.
Przy podłożu o małej nośności, spoistym lub wrażliwym na mróz wykop wypełnia się warstwami odpowiednim tłuczniem i starannie zagęszcza. Na stabilnym gruncie, przy małym albo średnim obciążeniu, zależnie od warunków montażu można zrezygnować z dodatkowej podbudowy z tłucznia.
Plastikowe kratki o strukturze plastra miodu układa się, zależnie od podłoża, bezpośrednio na przygotowanym planum robót ziemnych albo na cienkiej, równo ściągniętej warstwie grysu. Grubość tej warstwy zależy od wybranego wariantu konstrukcji oraz warunków lokalnych. Kolce gruntowe na spodzie kratek mają długość około czterech centymetrów, wchodzą w podłoże i wspomagają zakotwienie kratek. Nie jest wymagana stała minimalna grubość warstwy grysu wynosząca 6 cm.
Następnie komory wypełnia się odpowiednim grysem albo żwirem do wysokości ich górnej krawędzi. Korzystne jest kruszywo łamane o ostrych krawędziach, ponieważ dobrze się klinuje. Wypełnienie należy starannie wmieść do komór, w razie potrzeby uzupełnić, a następnie wyrównać do poziomu górnej krawędzi kratek. Dzięki temu płyty amortyzujące upadki spoczywają całą powierzchnią na wypełnionej strukturze komór, a nie wyłącznie na jej żebrach. Powstaje stabilne i przepuszczalne dla wody podłoże nośne z plastikowych kratek.
Płyty amortyzujące upadki układa się zgodnie z właściwą instrukcją układania i łączy ze sobą. Konieczność wykonania obrzeża zależy od serii, systemu łączenia oraz warunków montażu. Niektóre produkty są wyraźnie dopuszczone do układania na cienkiej warstwie grysu.