Nawierzchnia bezpieczna FS "Czerwony ceglasty"
-
Ten produkt jest obecnie niedostępny.
/ - 0,67 Sztuka / m²
- (29,89 kg / Sztuka)
EAN: 4251469352629 | Artykuł nr: 5262
Te elementy o wymiarach 50 × 50 cm sprawdzają się na zewnątrz i wewnątrz – wszędzie tam, gdzie potrzebna jest trwała i łatwa w utrzymaniu nawierzchnia amortyzująca upadki. Poręczny format ułatwia montaż: płyty wygodnie się przenosi, szybko ustawia i układa z niewielką ilością docinek nawet na placach zabaw o nieregularnym kształcie. W razie uszkodzenia pojedynczy element można wymienić bez angażowania wyspecjalizowanej ekipy, co pozytywnie wpływa na koszty eksploatacji.
Typowe zastosowania
Nawierzchnia bezpieczna jest stosowana na placach zabaw oraz w strefach wokół urządzeń, na przykład w obszarach upadku pod huśtawkami, zjeżdżalniami, bujakami, konstrukcjami i wieżami wspinaczkowymi, podestami oraz zestawami zabawowymi z wejściami i przejściami – wszędzie tam, gdzie należy spodziewać się upadków i wymagana jest określona amortyzacja. Rozwiązanie sprawdza się również na ścieżkach równoważnych oraz torach dla pojazdów biegowych i pedałowych. W przestrzeniach wewnętrznych takie nawierzchnie stosuje się m.in. w salach zabaw, parkach rozrywki indoor i halach wspinaczkowych, dobierając wariant odpowiedni do wymaganej wysokości upadku.
Materiał i budowa
Nawierzchnia bezpieczna wykonana jest z granulatu gumowego wiązanego poliuretanem. Może być produkowana w całości z granulatu ELT (ELT = End-of-Life Tyres, granulat z recyklingu opon) lub w wersji warstwowej z użytkową warstwą z granulatu EPDM na bazie ELT. EPDM to nowoczesny elastomer zapewniający odporność na promieniowanie UV, niską emisję substancji oraz trwałą stabilność koloru – istotne tam, gdzie liczy się długotrwały efekt wizualny. Charakterystyczny jest spód o strukturze odwróconych ściętych piramid: stabilizuje element, poprawia właściwości amortyzujące i wspiera długą żywotność produktu.
Łączenie i montaż
Montaż odbywa się w układzie mijankowym na stabilnym, nośnym podłożu, takim jak beton, asfalt, kostka brukowa, membrany dachowe, powierzchnie metalowe lub płytki, a także na prawidłowo ułożonych kratkach z tworzywa do trawy lub kruszywa. Montaż w piasku, grysie lub luźnym żwirze nie jest zalecany w przypadku nawierzchni z mocno profilowanym spodem. Plastikowe łączniki łączą elementy między kolejnymi rzędami. Obrzeże obwodowe – na przykład w postaci gumowych krawężników, niskiej opaski lub przylegającej powierzchni trawiastej – zapobiega przesuwaniu się nawierzchni. W niektórych przypadkach zastosowanie klejenia może dodatkowo zwiększyć stabilność ułożenia.
Właściwości w użytkowaniu
Powierzchnia jest szorstka i antypoślizgowa. Elastyczna struktura tłumi uderzenia i drgania, zapewniając ochronę przed upadkami zgodnie z normą EN 1177. Dzięki otwartej strukturze porów oraz silnie profilowanemu spodowi woda jest skutecznie odprowadzana, co umożliwia korzystanie z nawierzchni także podczas opadów. W porównaniu z luźnymi materiałami amortyzującymi, takimi jak piasek czy zrębki drewniane, nie ma potrzeby regularnego uzupełniania, wyrównywania ani cyklicznego czyszczenia. Elementy nie są przemieszczane podczas zabawy i są mniej atrakcyjne dla zwierząt jako „toaleta”. Nie powstają również dołki ani rozkopane miejsca typowe dla materiałów sypkich.
Konserwacja i pielęgnacja
Drobne zabrudzenia są w dużej mierze spłukiwane przez deszcz. Większe zanieczyszczenia można zmyć wodą lub zamieść; do gruntownego czyszczenia nadaje się myjka ciśnieniowa. Ze względu na wysoką trwałość oraz możliwość wymiany pojedynczych elementów w razie uszkodzenia, nakład prac konserwacyjnych pozostaje niewielki. W przypadku zmian projektowych nawierzchnię można w wielu sytuacjach zdemontować i ułożyć ponownie w innym miejscu.
Najważniejsze cechy produktu
Charakterystyka
Szczegóły produktu – Materiał i struktura
Wartości odniesienia
Zapotrzebowanie na płyty na powierzchniach o nieregularnym kształcie można wyznaczyć obliczeniowo albo za pomocą cyfrowego planera układania.
W przypadku nieregularnych powierzchni warto przygotować plan układania w skali na papierze milimetrowym. Do obliczeń najlepiej sporządzić rysunek w skali 1:100: 1 cm na papierze odpowiada 1 m w rzeczywistości. Na narysowaną powierzchnię nakłada się raster płyt i nanosi płyty z uwzględnieniem wymiarów układania. Rysunek pokazuje miejsca wymagające docinania oraz pozwala policzyć potrzebną liczbę płyt.
Zapotrzebowanie można ustalić szybciej w internetowym planerze układania. Jest on dostępny przy każdym produkcie w sklepie internetowym. Po wpisaniu wymiarów powierzchni narzędzie automatycznie oblicza liczbę potrzebnych płyt i wyświetla odpowiedni wzór układania. Na stronie produktu wystarczy kliknąć „Zaplanuj układanie”. Planer działa bezpośrednio w przeglądarce, jest bezpłatny i nie wymaga rejestracji.
Sposób układania płyt amortyzujących dostosowuje się do konkretnego zastosowania, uwzględniając podłoże, system łączenia, strefę upadku, wysokość upadku i odwodnienie. Dotyczy to zarówno zewnętrznych nawierzchni amortyzujących w ogrodzie, jak i publicznych placów zabaw.
Pod urządzeniami zabawowymi potwierdzona w badaniach krytyczna wysokość upadku wybranego produktu i całego układu musi być co najmniej równa wysokości swobodnego upadku z urządzenia. Wymagany rozmiar nawierzchni amortyzującej zależy od danego urządzenia zabawowego. Maty amortyzujące i płyty amortyzujące można układać bezpośrednio na betonie lub asfalcie. Woda opadowa przenika przez przepuszczalną dla wody nawierzchnię do warstwy konstrukcyjnej, a następnie spływa po jej spadku do swobodnej krawędzi albo odpływu.
Na trawie lub gruncie bezpośrednie układanie nie jest zasadne, podobnie jak zastosowanie luźnej warstwy piasku, grysu lub żwiru jako podłoża. Taka warstwa z czasem się przemieszcza. Po usunięciu darni na cienkiej podsypce z grysu układa się plastikowe panele o strukturze plastra miodu, które wypełnia się grysem do górnej krawędzi. Na nich układa się maty amortyzujące lub płyty amortyzujące. Woda opadowa przenika przez cały układ i może wsiąkać w grunt. Przy większych obciążeniach albo niekorzystnych warunkach gruntowych pod podsypką z grysu potrzebna jest dodatkowo podbudowa z zagęszczonego materiału mrozoochronnego, dobrana przez fachowca.
Dalsze układanie na tak przygotowanej podbudowie zależy od systemu łączenia. W matach amortyzujących z zazębieniem typu puzzle elementy łączące jednej maty wciska się od góry w odpowiednie elementy ułożonej już maty sąsiedniej. Powstałe w ten sposób stabilne połączenie z reguły nie wymaga ani klejenia do podłoża, ani obrzeża. Płyty amortyzujące z łącznikami układa się w układzie mijankowym; wymagają one obrzeża zapobiegającego przesuwaniu się płyt na boki. Na związanej warstwie konstrukcyjnej, zależnie od sytuacji montażowej, zamiast obrzeża można przewidzieć klejenie.
Podczas układania płyty amortyzujące powinny mieć równomierną temperaturę nie wyższą niż około 17 °C i nie mogą być nagrzane przez bezpośrednie nasłonecznienie. Dopasowanie płyt ułatwia młotek gumowy, a ich cięcie — pilarka tarczowa. Jeżeli nawierzchnia amortyzująca kończy się w obrębie utwardzonej powierzchni, trwale zamocowany element najazdowy zapobiega powstaniu progu stwarzającego ryzyko potknięcia.
Widoczne łączenie typu puzzle, łączniki kołkowe i ukryte łączenie typu puzzle różnią się kształtem krawędzi, układem fug, możliwymi wzorami układania oraz koniecznością zastosowania obramowania nawierzchni z płyt. W płytach z granulatu gumowego stosuje się te trzy warianty systemu łączenia.
W widocznym łączeniu typu puzzle ząbkowana krawędź płyty zazębia się z płytą sąsiednią na całej wysokości. Zależnie od serii zęby mają kształt jaskółczego ogona albo są zaokrąglone; powstają podczas prasowania lub są wycinane w zakładzie w płycie po kilku dniach dojrzewania. Widoczność wzoru zębów na powierzchni zależy od wykonania krawędzi i kolorystyki. Gdy wszystkie cztery boki mają taki sam wzór, płyty można układać w każdym kierunku; gdy wzory boków się różnią, kierunek układania jest określony. To najstabilniejszy z trzech wariantów: stabilizuje nawierzchnię z płyt bez obramowania i bez klejenia.
Wariant z kołkami montażowymi ma proste krawędzie. Płyty łączą cylindryczne łączniki z tworzywa sztucznego w postaci kołków montażowych, wkładanych do wykonanych fabrycznie otworów w bokach płyt. Układanie odbywa się rzędami, w układzie mijankowym z przesunięciem o pół płyty. Każda płyta jest wtedy połączona z czterema sąsiednimi płytami: z dwiema w poprzednim rzędzie i dwiema w kolejnym, natomiast w obrębie jednego rzędu połączenia nie występują. Kołki ograniczają ruch poprzecznie do swojej osi, lecz wzdłuż niej płyty mogą się nadal przemieszczać. Dlatego nawierzchnia wymaga klejenia albo sztywnego obramowania działającego wzdłuż osi kołków; często jego funkcję może pełnić istniejąca attyka lub mur, a także przylegający na tym samym poziomie trawnik, który podtrzymuje płyty z boku.
W ukrytym łączeniu typu puzzle zazębienie znajduje się w schodkowym wrębie na spodzie płyty, poza widoczną częścią krawędzi. Dwa boki mają profil wystający, a elementy współpracujące znajdują się na dwóch bokach przeciwległych, co wyznacza kierunek układania. Od góry zazębienie pozostaje niewidoczne, a fugi biegną prosto. Płyty można układać w układzie prostym z fugami krzyżowymi w szachownicę albo z przesunięciem o jedną trzecią. Ponieważ zazębienie leży we wrębie, fuga nie sięga do podbudowy, która pozostaje całkowicie zakryta.
Grubość mat amortyzujących i płyt amortyzujących należy dobrać do ich potwierdzonej w badaniach krytycznej wysokości upadku. Krytyczna wysokość upadku musi być co najmniej równa swobodnej wysokości upadku z urządzenia na placu zabaw. Im większa możliwa wysokość upadku, tym większa powinna być grubość nawierzchni amortyzującej.
Krytycznej wysokości upadku nie można określić wyłącznie na podstawie grubości produktu. Na amortyzację uderzeń wpływają również jego budowa, gęstość i elastyczność.
Orientacyjnie można przyjąć następujące grubości w zależności od swobodnej wysokości upadku: - do 100 cm: 3 cm - do 150 cm: 5 cm - do 200 cm: 7 cm - do 300 cm: 10 cm
Decydująca jest zawsze krytyczna wysokość upadku danego produktu, wskazana w raporcie z badań przeprowadzonych zgodnie z PN-EN 1177.
Maty amortyzujące i płyty amortyzujące można stosować do krytycznej wysokości upadku określonej w raporcie z badań zgodnie z normą PN-EN 1177. Jest to najniższa wysokość, przy której wartość HIC osiąga 1000 lub przyspieszenie gmax osiąga 200 g. W zależności od wykonania wynosi ona od około 100 do 300 cm.
do 100 cm: na przykład niskie domki zabaw, urządzenia do balansowania
do 150 cm: na przykład niskie elementy wspinaczkowe
do 200 cm: na przykład siatki wspinaczkowe, zestawy wspinaczkowe, urządzenia wielofunkcyjne
do 300 cm: na przykład wysokie wieże wspinaczkowe i duże zestawy zabawowe
Podane przykłady urządzeń mają wyłącznie charakter orientacyjny. Decydująca jest swobodna wysokość upadku konkretnego urządzenia zgodnie z normą PN-EN 1176. Określona krytyczna wysokość upadku musi być co najmniej równa tej swobodnej wysokości upadku.
Płyty z granulatu gumowego oraz maty amortyzujące wykonane z granulatu gumowego, stosowane jako nawierzchnie amortyzujące, mają w typowych warunkach okres użytkowania od 10 do 15 lat i często służą dłużej. Są przeznaczone do długotrwałego stosowania wewnątrz i na zewnątrz.
Rzeczywista trwałość zależy od intensywności użytkowania, lokalizacji oraz warunków atmosferycznych. Na placach zabaw zużycie ścierne występuje przede wszystkim w miejscach intensywnie użytkowanych, na przykład pod huśtawkami lub przy zakończeniach zjeżdżalni. Do starzenia granulatu gumowego przyczyniają się również promieniowanie UV oraz cykle zamarzania i odmarzania.
Nawierzchnie amortyzujące należy regularnie sprawdzać pod kątem zużycia i oznak starzenia. W razie potrzeby można wymienić pojedyncze płyty gumowe bez odnawiania całej powierzchni, co ułatwia konserwację i może wydłużyć okres użytkowania całej nawierzchni. Maty i płyty są łatwe w utrzymaniu.
